Fortece nad kanałem cz.IV. Bracia, pamiętajcie...

Więcej o książce

Z braku tlenu upadłem na kolana, gdy nagle przeleciał pode mną płonący silnik numer trzy. Pochyliłem się, żeby wyskoczyć, ale zanim otworzyłem spadochron, uderzyłem w statecznik poziomy, łamiąc trzy kręgi. Kiedy się ocknąłem, zobaczyłem myśliwca Bf 109, który pędził w moją stronę. Zacząłem kołysać czaszą, a pilot Messerschmitta otworzył boczną szybę i zasalutował. Opadałem nad plażą nieco na północ od Cherbourga, słysząc świszczące pociski, więc ściągnąłem linki czaszy, aby spadochron opadł jak najszybciej. Gdy znalazłem się nad kanałem La Manche, spojrzałem w dół i zobaczyłem wodę. Wyczepiłem się z pasów i spadłem do morza. Z powodu pękniętego kręgosłupa z trudem płynąłem do brzegu. Tuż nad moją głową przeleciał Bf 109, a niemiecki statek z załogą zbliżał się. Niemiecki oficer wycelował we mnie z pistoletu, krzycząc „Stój!”. Rzucili we mnie boją i podnieśli z wody. Po chwili otrzymałem szklankę sznapsa, filiżankę kawy, a lekarz marynarki usunął odłamki pocisku z mojej twarzy. Powiedział: „Dla ciebie wojna już się skończyła.” Capt. Foster miał trudności z otwarciem spadochronu, a po wylądowaniu na polu leżał z poranioną nogą. Nagle z jednej strony nadbiegli wściekli chłopi, a z drugiej strony przyjechał mały samochód z żołnierzami, którzy uratowali go przed linczem.