Stuart Smith Książki




Wie ich das Ende der Welt (üb)erlebte
29 der besten, fiesesten und bizarrsten apokalyptischen Kurzgeschichten rund um den Weltuntergang
- 280 stron
- 10 godzin czytania
Apokalyptische Szenarien stehen im Mittelpunkt dieser Sammlung, die 29 herausragende Kurzgeschichten vereint. Jede Erzählung bietet einen einzigartigen Blick auf den Weltuntergang und das Überleben in einer zerstörten Welt. Die Geschichten zeichnen sich durch ihren fiesen und bizarren Charakter aus und entführen die Leser in düstere, aber faszinierende Zukunftsvisionen. Ideal für Fans von dystopischer Literatur, die nach originellen und spannenden Perspektiven auf das Ende der Zivilisation suchen.
Bestsellerowa książka uznanej brytyjskiej psycholożki i psychoterapeutki to fascynujące spojrzenie na wpływ przyrody na nasze zdrowie fizyczne i psychiczne. Opierając się na licznych badaniach i własnych doświadczeniach, Sue Stuart-Smith w niezwykle przekonujący sposób dowodzi, że kontakt z przyrodą stanowi skuteczną terapię dla osób zmagających się z różnorakimi traumami oraz efektywnie wpływa na nasz codzienny dobrostan. Hortiterapia przynosi znakomite efekty w postaci redukcji stresu, poprawy samopoczucia oraz rozwoju zdolności poznawczych. Autorka powołując się na współczesną neuronaukę, psychoanalizę i historie z życia, ukazuje niezwykły wpływ przyrody na nasze zdrowie i samopoczucie Stuart-Smith dowodzi, że więźniowie, którzy mają szansę hodować rośliny, są mniej skłonni do ponownego popełnienia przestępstwa. Zbuntowani nastolatkowie, którzy rozpoczynają przygodę z ogrodnictwem, chętniej kontynuują naukę. Osoby starsze, które pracują w ogrodzie, żyją dłużej i cieszą się lepszym zdrowiem. Książka zawiera liczne opisy przypadków, z którymi Stuart-Smith miała do czynienia w swojej praktyce, jak również ciekawe anegdoty z życia sławnych osób zafascynowanych ogrodnictwem. Zdaniem Stuart-Smith nasz coraz bardziej zurbanizowany styl życia i uzależnienie od zdobyczy techniki, sprawiają, że nawiązanie bliższego kontaktu z ziemią staje się zadaniem o wiele ważniejszym niż kiedykolwiek.
¿Puede una escultura ser un río? ¿Puede el arte contemporáneo reconciliar credos en conflicto? ¿Interactúan otras especies con la cultura humana? ¿Puede el arte público reavivar comunidades y ecosistemas? La escultura pública de Cristina Iglesias, sus fuentes horizontales, estancias sumergidas y laberintos tropicales aúnan lenguaje, arquitectura, botánica y geología para crear espacios inmersivos de contemplación y reunión social. La artista española Cristina Iglesias crea espacios profundos para la imaginación. Conocida por sus esculturas tejidas, fundidas o construidas en metal, madera o alabastro, Iglesias crea asimismo estructuras e instalaciones al aire libre usando el agua. Su obra se puede encontrar tanto en centros urbanos como en islas remotas y funciona tanto como lugar de peregrinaje de seres humanos como de hábitat de animales. Un panel internacional de comisarios, historiadores, filósofos, arquitectos y científicos tratan el potencial social y ecológico del arte en el espacio urbano y en el no urbano.