Nowe wydanie niezwykłej powieści jednej z najciekawszych polskich pisarek,
laureatki Nagrody Literackiej Gdynia, autorki „Krótkiej wymiany ognia” i
„Tkanek miękkich”, które zachwyciły krytykę literacką oraz czytelników.
„Ślicznotka doktora Josefa” to odważna, mocna i bezkompromisowa opowieść o
starości dzieci Holokaustu, a także śmiałe i niespotykane w literaturze
spojrzenie na istotę ciała, które zarazem zbawia i zdradza. Powieść Zyty
Rudzkiej dotyka najtrudniejszych tematów – i robi to bezlitośnie, ale i z
humorem. Nie pozostawia obojętnym, oburza, jednocześnie uwodząc.
W zachwycającej niekonwencjonalną formą powieści Ten się śmieje, kto ma zęby Zyta Rudzka po raz kolejny śmiało eksperymentuje z językiem i urzeka oryginalnym, bezkompromisowym stylem.Historia małżeństwa fryzjerki męskiej i dżokeja.Wera i Karol przeżyli ze sobą całe życie. Od dostatku do biedy.Teraz Wera chodzi po starych miłościach, żeby załatwić mężowi buty do trumny.Trudno o dobre buty dla nieboszczyka.Rudzka w swoim charakterystycznym ostrym stylu oraz z poczuciem humoru przedstawia portret kobiety silnej i drapieżnej, która nigdy nie składa broni.
Pewnego dnia podszedł do mnie mężczyzna z papierosem: ma pani ogień? Odpowiedź zajęła mi kilka lat, ale pytanie było jak iskra. Moja wyobraźnia zajęła się i stanęła w płomieniach. Opowieść zaczyna się na pozór zwyczajnie. Któregoś dnia Romę Dąbrowską, starą poetkę, zaczepia na przystanku młody mężczyzna. Krótkie spotkanie staje się dla niej swoistym odkryciem – uświadamia sobie, że jej życie erotyczne dobiegło już końca. Odtąd Roma rozpoczyna swój życiowy bilans miłosny: wydobywa z pamięci erotyczne przygody, krótkie chwile namiętności i miłosne wspomnienia. Powoli odkrywa siebie w różnych rolach: córki, żony, pisarki i matki. Wspominając dawne miłostki, zastanawia się, co stało się z jej genialną córką, która pewnego dnia ją opuściła. Odnalezienie jej stanie się dla Romy równie istotne, jak odpowiedź na pytanie, kim właściwie jest ona sama – i kim są dla niej ludzie spotkani niegdyś na jej życiowej drodze. Krótka wymiana ognia to przepełniony ironią oraz błyskotliwym humorem portret kobiety, której ciało, bez jej zgody, postanowiło się zestarzeć. Dawni wielbiciele, byli mężowie, postać matki powracają w groteskowych wizjach bohaterki, która rozpatrując swoje klęski, pozostaje wierna dewizie – Kiedy jest smutno, to niech będzie chociaż wesoło.
Román si vydobyl na polské literární scéně kultovní pozici. Získal řadu ocenění, mezi nimi Cenu Nike či Cenu Adama Mickiewicze, a deníkem Gazeta Wyborcza či týdeníkem Polityka byl označen za nejlepší knihu roku 2022. Wera, bývalá pánská kadeřnice s jazykem jako břitva, se vydává na bezútěšnou odyseu po sousedech, blešácích, zastavárnách či bývalých milencích a milenkách ve snaze získat prostředky na to, aby mohla svému čerstvě zesnulému muži vystrojit důstojný pohřeb. V jejím vyprávění před námi defiluje panorama postav, které se ocitly na pokraji života, bídy i společnosti, ale nechtějí se s touto rolí smířit a zuby nehty válčí o svou důstojnost. Nakladatelská anotace. Kráceno.
enthält folgende Dramen: Wojciech Tomczyk, Nürnberg (2006) Zyta Rudzka, Zucker Büstenhalter (2007) Małgorzata Sikorska-Miszczuk, Der Koffer (2008) Tadeusz Słobodzianek, Unsere Klasse (2008) Michał Walczak, Amazonien (2008) Mateusz Pakuła, Traurige Tropen (2013) Zwischen Zürich und Wien, zwischen Hamburg, Berlin und München wird polnische Dramatik meist übersehen. Zu Unrecht, denn was polnische und deutschsprachige Theaterstücke wirklich trennt, ist lediglich die andere Sprache, und nicht der Stoff, aus dem die Träume sind. Der vorliegende Band gibt einen repräsentativen Überblick über die thematische und formelle Vielfalt der neuesten polnischen Dramatik aus den Jahren 2007-2013. Die in Polen sehr erfolgreichen Stücke sind tief in den Realien Polens verankert und setzen sich zugleich mit universellen Themen wie der Suche nach dem Glück, dem Dilemma zwischen „Haben“ und „Sein“ sowie der Sehnsucht nach einer Utopie auseinander. Dabei kommen Witz und komische Elemente nicht zu kurz. Bereichert wird dieses Buch durch den Essay Selbstportraits der Polen der Theaterwissenschaftlerin Małgorzata Sugiera, in dem sie der Frage nachgeht, inwieweit die neue polnische Dramatik zwischen Tradition und Moderne steht. Vorhang auf!
