Grzesiuk Stanisław Książki

Stanisław Grzesiuk spisał swoje wspomnienia z lat spędzonych w obozach Dachau, Mauthausen i Gusen pod tytułem "Pięć lat kacetu". Książka wyróżnia się bezstronnym, niesentymentalnym, a czasem nawet humorystycznym spojrzeniem Grzesiuka na wydarzenia i ludzi. Powstaje w ten sposób realistyczny obraz życia w obozie, który nie jest zniekształcony przez nieludzkie otoczenie. Imponująca jest szczegółowość, z jaką Grzesiuk opisuje swoje wspomnienia, a także to, że mimo surowości spojrzenia na nie zawsze przyjazne zachowania współwięźniów, nie pomija własnych działań. Książka ukazała się w maju 1958 roku i szybko zniknęła z księgarń. Teraz dostępna jest nieocenzurowana wersja, która ukazuje skróty i cenzurę pierwszego wydania.

Pierwsze wydanie bez skreśleń i cenzury. Przedwojenna Warszawa okiem młodego cwaniaka. Stanisław Grzesiuk z humorem portretuje przedmieścia stolicy, ich obyczaje, tradycję i kodeks honorowy, używając specyficznego słownictwa warszawskiej ulicy. Wydanie książki zostało wstrzymane przez cenzurę na kilka miesięcy, a w lipcu 1959 roku trafiła do księgarń, szybko znikając z półek. Czytelnicy i recenzenci apelowali o dodruki, a książka stała się lekturą obowiązkową dla chłopaków z warszawskich podwórek. Po latach tekst porównano z rękopisem, przywracając fragmenty usunięte przez cenzurę oraz wydawcę. Wydanie zawiera fragmenty najważniejszych recenzji. Stanisław Grzesiuk (1918–1963) był pisarzem i pieśniarzem, znanym jako bard Czerniakowa. Urodził się w Małkowie, a od drugiego roku życia mieszkał w Warszawie. W czasie okupacji został aresztowany i wysłany na roboty przymusowe oraz do obozów koncentracyjnych. Po wojnie wrócił do kraju, leczył się na gruźlicę płuc. Autor autobiograficznej trylogii, a jego twórczość jest uznawana za istotny element kultury warszawskiej ulicy. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach, obok Stefana Wiecheckiego.

Pierwsze wydanie bez skreśleń i cenzury. Ostatnia część kultowej trylogii Stanisława Grzesiuka. Pisana pod koniec życia Autora, świadomego jak niewiele czasu mu zostało. Opowieść, bez której nie sposób zrozumieć barda warszawskiej ulicy. Przewrotny Los chciał zepchnąć go na margines życia, ale on do końca pozostał jego królem. Stanisław Grzesiuk, pisząc tę książkę, wiedział, że umiera i nie ma już czasu. Wszystkie fragmenty, które wskazywano mu do poprawy, usuwał. Miał pomysły na nowe książki miał umówione kolejne spotkania z czytelnikami Po latach tekst porównano z rękopisem i przywrócono fragmenty usunięte przez Autora i wydawcę przy pierwszej publikacji. Dopiero dziś poznajemy najbardziej osobistą książkę Stanisława Grzesiuka.