Lucia Berlin Książki

Pod redakcją i ze wstępem Stephena Emersona Z przedmową Lydii Davis W pełnych niespodzianek opowiadaniach Lucii Berlin naprawdę się dzieje. Nauczycielka w znoszonym swetrze zostaje zwolniona za to, że jest komunistką, stary człowiek umiera w domku na szczycie góry pośród swoich zwierząt, małą dziewczynkę wyrzucają ze szkoły za uderzenie zakonnicy, komuś wyrywa się wszystkie zęby na raz. Jednocześnie Berlin nie pozwala zapomnieć o powodach, by nieustannie zachwycać się światem krowy stojące po kolana w czerwonych kwiatach, pola łubinu, różowy wieczornik rosnący w zaułku za szpitalem, podróż autobusem. Sekretnym składnikiem jej prozy jest tempo nieustanne zmiany nadają tekstom żywotność. To znak firmowy jej sztuki. Jeden z synów Berlin powiedział po jej śmierci: Pisała prawdziwe historie, niekoniecznie autobiograficzne, ale niewiele brakowało. Wystarczy jedno zdanie, by dać się porwać Instrukcji dla pań sprzątających zakochać w nieoczekiwanych zestawieniach słów, uwierzyć w zwroty fabuły. By mieć pewność, że Lucia Berlin jest jedną z najbardziej charakterystycznych amerykańskich pisarek. Opowiadania Lucii Berlin są niczym impuls elektryczny, iskrzące i trzaskające przewody pod napięciem, kiedy się stykają. W odpowiedzi również umysł czytelnika, złapany w sieć i oczarowany, budzi się do życia, aż strzelają synapsy. Tak lubimy się czuć, kiedy czytamy pracuje nasz mózg, bije serce. Z przedmowy Lydii Davis

Przeoczony brylant amerykańskiej literatury. Wydany pośmiertnie zbiór najlepszych opowiadań Lucii Berlin z miejsca stał się literacką sensacją na całym świecie. Teraz w ręce polskich czytelników trafia drugi tom opowiadań arcymistrzyni krótkiej formy. Lucia Berlin to artystka o talencie równie niezwykłym, co jej życiorys. Trzykrotna rozwódka, matka czterech synów, których wychowywała samotnie. Przez większość życia zmagała się z alkoholizmem, który pokonała dopiero w ostatnich latach. Nigdy nie była pełnoetatową pisarką, by utrzymać siebie i dzieci podejmowała się najróżniejszych prac. Może właśnie dlatego jej opowiadania są tak charakterystyczne – oszczędne, o poszarpanym rytmie, tak wiernie oddające prawdziwe życie, że aż niepokojące. „Wieczór w raju” to zbiór 22 opowiadań, starannie wybranych z dorobku pisarki. Raj w wykonaniu Berlin w niczym nie przypomina jednak hollywoodzkiej pocztówki, a widmo setek mikrokatastrof wisi nad nim nie tylko wieczorami.

Nieustannie szukała domu – Alaska, Idaho, Kentucky, Nowy Jork, Nowy Meksyk. Niepewność i zmiany nadawały rytm jej życiu, ale zawsze znajdowała czas na obserwację i nasłuchiwanie. Dzięki temu wieczorem mogła tworzyć opowiadania i przejmujące listy. W tej książce poznajemy prywatne życie jednej z najwybitniejszych amerykańskich pisarek, odkrywając źródła jej światowej sławy. Lucia Berlin, trzykrotnie zamężna, przeżywała różne etapy życia – od marznięcia w Nowym Jorku, przez wizyty w muzeach z synami, po rozważania dotyczące twórczości z poetą Edwardem Dornem. Jej historia to także fascynujący opis bohemy lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych oraz przyjaźni z artystami, które pielęgnowała w listach. Berlin potrafiła przekształcać osobiste wspomnienia w zaskakujące opowiadania, ukazując radosne i smutne aspekty życia. Jej pisarstwo jest przenikliwe i bezlitosne, a „Witaj w domu” to doskonały wstęp do zrozumienia jej twórczości. Berlin łączyła autobiografię z fikcją, a w jej niedokończonych wspomnieniach można dostrzec, jak życie i twórczość przenikają się nawzajem, ukazując bogactwo jej doświadczeń.

In Where I Live Now, Berlin contemplates the human condition with a compassionate understanding. Berlin's vision is sometimes remorseful, sometimes resigned, always courageous. The elusive nature of happiness is a compelling theme here: the survivors in these stories--many of them society's marginal or excluded people, fighting alcohol or drug addiction, bearing emotional scars--recognize it all too well.

Twenty-three stories from a widely recognized master. Each will resonate, as questions of the human condition always do, in the heart of the reader.Lucia Berlin is widely recognized as a master of the short story. This collection captures distilled moments of crisis or epiphany, placing the protagonists in moments of stress or personal strain, and all told in an almost offhand, matter-of-fact voice.The San Francisco Chronicle wrote, “Most of the stories in this collection are very short and very simple. They are set in the places Berlin knows Chile, Mexico, the Desert Southwest, and California, and they have the casual, straightforward, immediate, and intimate style that distinguishes her work. They are told in a conversational voice and they move with a swift and often lyrical economy. They capture and communicate moments of grace and cast a lovely, lazy light that lasts. Berlin is one of our finest writers and here she is at the height of her powers.”This is a collection for anyone who loves short stories or great writing of any kind.

»Jemand stirbt oder eine Liebe geht zu Ende und nichts wird aufgelöst, man bleibt einfach damit zurück«, hat Lucia Berlin über Anton Tschechow und seine Kunst des Erzählens mit offenem Ausgang einmal gesagt. So wenig wie ihr Vorbild richtet Lucia Berlin über ihre Figuren, so nah wie er zoomt sie das Leben heran: eine erste Liebe, eine Amour fou, scheiternde Ehen, kurze Affären. Immer wieder die Familie, vor allem die sterbende Schwester, aber auch der Kampf mit dem Alkohol, die Einsamkeit, das schlechte Gewissen, vor allem den Söhnen gegenüber. Lucia Berlins unsentimentaler, zugleich von tiefen Gefühlen geprägter Blick auf die Wechselfälle des Lebens und der dunkle, pointierte Humor machen diese Erzählerin so einzigartig und zeitlos modern.

Niemals aufgeben: ein Buch voller zweiter Chancen Alleinerziehende Mütter, Alkoholikerinnen auf Entzug, Haushaltshilfen, Krankenschwestern und Sekretärinnen – Lucia Berlin erzählt von unterprivilegierten Frauen, die um ein besseres Leben kämpfen. In Waschsalons, Cafés und Restaurants, Krankenhäusern und Arztpraxen zeigen sich die kleinen Wunder des Lebens oder entwickeln sich herzzerreißende Tragödien, denen die Autorin mal mit abgründigem Humor, dann wieder voller Melancholie, aber stets mit ergreifender Empathie auf den Grund geht. Unsentimental und unaufgeregt erkundet Lucia Berlin die Warteräume des Lebens und richtet ihren Blick nicht nur auf die schmutzigen Winkel, sondern auch auf die Sonnenstrahlen mitten im prosaischen Alltag.