Lidia Storoni Mazzolani Książki

Wziąć czyjeś życie, które Historia już poznała, ustaliła i zamknęła w ostatecznym kształcie, i zrobić to tak, aby objąć cały jego łuk; więcej, wybrać moment, kiedy człowiek waży je w ręku, docieka wielu rzeczy i wydaje osąd. Marguerite Yourcenar zrealizowała ten zamysł w 1951 roku, wiele lat po pierwszej, zarzuconej próbie napisania powieści o cesarzu Hadrianie. Powstała jedna z najwybitniejszych książek XX wieku, w której głos rzymskiego cesarza brzmi autentycznie, a pisarka znakomicie udokumentowała realia. Hadrian opowiada w długim liście do Marka Aureliusza o swoich rozterkach, poglądach filozoficznych, zamiłowaniu do literatury i sztuki, a także o miłości do Antinousa. To głęboka medytacja nad ludzką naturą, przemijaniem i prawdą Historii. Powieści towarzyszą „Zapiski do ‘Pamiętników Hadriana’” w przekładzie Krystyny Dolatowskiej, w których Yourcenar zdradza swój zamysł i okoliczności powstania powieści oraz tajemnice swej sztuki pisarskiej. Marguerite Yourcenar (1903–1987) była jedną z najwybitniejszych autorek piszących w języku francuskim, pierwszą kobietą w Akademii Francuskiej, erudytką i znawczynią starożytności, która dużo podróżowała. Pamiętniki Hadriana zadedykowała swojej ukochanej G. F., Grace Frick.

Die vier Reden des Konsuls Cicero uber die Verschworung Catilinas sind im Herbste des Jahres 63 v. Chr. in kurzen Zeitabstanden gehalten worden; die erste am achten November im Senat, die zweite am neunten November vor dem Volk, die dritte am dritten Dezember wiederum zum versammelten Volke und die vierte am funften Dezember im Senat. Cicero stand damals auf der Hohe seines Lebens. Er hatte sich zum beruhmten Redner emporgeschwungen, bekleidete das hochste Staatsamt, und die Gotter schenkten ihm das Grosste, was sein Ehrgeiz ersehnte: die Gelegenheit, das Vaterland zu retten und diese Rettung mit flammenden Reden zu begleiten und zu feiern. Er fand fur seine Beredsamkeit einen wurdigen Gegenstand und fur seinen Betatigungsdrang ein erhabenes Feld. Das gab seiner ganzen Personlichkeit erhohte Schwungkraft und rief seinen beweglichen Geist zu siegesfrohem Handeln auf. Die Reden gegen Catilina zeigen die gluckliche Seelenverfassung Ciceros deutlich. Kaum jemals hat er so stolz und wuchtig, mit so unfehlbarer Beherrschung des Gedankens und Wortes, mit so freier Klarheit gesprochen, wie in ihnen. Die Reden gehoren zu den einfachsten und fasslichsten, die er gehalten hat. Dieses Buch ist ein Nachdruck der historischen Originalausgabe von 191