James Copeland Książki

«Il medico si schiarì la gola e disse quietamente: - Mi spiace veramente dovervi dire questa cosa, ma temo che le nostre analisi mostrino che è pressoché impossibile che vostra figlia possa essere in qualche modo educata o che sia in grado di arrivare a potervi riconoscere come genitori...». Era il verdetto inappellabile che come una lama rovente feriva l'anima dei genitori di Anna. Questo successe nel 1958, quando la bambina, Anna Hodges, aveva solo 6 anni e 8 mesi. Oggi, quella bambina è divenuta una donna normalissima, piena di fascino e sa decisamente affrontare il mondo e le sue sfide. Cosa è avvenuto tra queste due date? Quale la molla che ha segnato l'inizio di un recupero e la progressiva sconfitta dell'autismo? Questa la nostra storia e qui l'interesse squisitamente umano del libro... (dalla quarta di copertina)

Ann Hodges De dokter schraapte zijn keel en zijn stem klonk heel rustig toen hij begon te spreken. 'Het spijt mij heel erg dat ik het u moet zeggen, maar ik ben bang dat onze testen hebben uitgewezen dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat uw dochtertje ooit naar school zal kunnen gaan. Er bestaat zelfs weinig kans dat ze u ooit als haar ouders zal herkennen... Dat was in 1958. Ann Hodges was toen zes jaar en acht maanden oud. Datzelfde kind is nú volwassen. Een opgewekte, levendige en aantrekkelijke vrouw. Aanvankelijk was zij zo gestoord dat zij leek te zijn voorbeschikt een uitgestotene van de samenleving te worden, omdat zij autistisch was. Autisme is een heel moeilijk begrip. Het betekent heel anders te zijn dan alle anderen, moeilijk te zijn voor zichzelf en voor anderen. Het is een bron van onnoemelijk veel leed. De arts verwees Ann naar de zwakzinnigenzorg. Daar legden haar ouders zich niet bij neer en zetten zich met eindeloos geduld in voor hun dochter. Zij overwonnen.