Bookbot

Amore

Ocena książki

Parametry

  • 125 stron
  • 5 godzin czytania

Więcej o książce

«Amor, creo necesario nombrarte, más exactamente pronunciar tu definición, tu cometido, puesto que de ti ignoro nombre y existencia. Así pues, yo te nombro: un dedo fónico te señala en el centro de la noche. No rememoro tiempos en que no fuera de noche, de manera que no he tenido jamás forma distinta para señalarte que no fuera este distraído y atento juego de una mano que no diviso. Esto, a ti que no puedes escuchar, quisiera decirte: tengo que marcharme, al punto, en esta noche que en todo instante está igualmente lejos del alba y del ocaso; camino y hablo quedamente, rechina bajo mis pasos la madera del pórtico, escucho el fragor del bosque. Bajo la luminiscencia de nubes bajas, de nieblas, intento escribir una carta que no irá a parar a ti jamás. Die Liebe, für Manganelli, ist mehr als ein Gefühl, sie ist ein Kontinent der Abwesenheiten, der Entfernungen, der Abschiede, der Verzweiflung. Wie er selbst sagt: „Wir werden nicht leugnen, dass diese niemals endende Geschichte des Liebens, Verfolgens, Verleugnens, die uns in keiner Weise erreichen kann, Kummer, Qual, Niedergeschlagenheit ist. […] In diesem Wald der Liebe entfesselt deine gleichmäßig verteilte Abwesenheit den Zorn, die niedergebeugte Hingabe, das Weinen.“

Wydanie

Zakup książki

Amore, Giorgio Manganelli

Język
Rok wydania
1982
Oprawa
(miękka)
Jak tylko się pojawi, wyślemy Ci wiadomość e-mail.

Metody płatności

3,0
Dobra
1 Ocena

Brakuje nam tutaj Twojej recenzji.

Tytuł
Amore
Język
niemiecki
Wydawca
Wagenbach
Rok wydania
1982
Oprawa
miękka
Liczba stron
125
ISBN10
3803101182
ISBN13
9783803101181
Seria
Kategorie
Ocena
3 z 5
Opis
«Amor, creo necesario nombrarte, más exactamente pronunciar tu definición, tu cometido, puesto que de ti ignoro nombre y existencia. Así pues, yo te nombro: un dedo fónico te señala en el centro de la noche. No rememoro tiempos en que no fuera de noche, de manera que no he tenido jamás forma distinta para señalarte que no fuera este distraído y atento juego de una mano que no diviso. Esto, a ti que no puedes escuchar, quisiera decirte: tengo que marcharme, al punto, en esta noche que en todo instante está igualmente lejos del alba y del ocaso; camino y hablo quedamente, rechina bajo mis pasos la madera del pórtico, escucho el fragor del bosque. Bajo la luminiscencia de nubes bajas, de nieblas, intento escribir una carta que no irá a parar a ti jamás. Die Liebe, für Manganelli, ist mehr als ein Gefühl, sie ist ein Kontinent der Abwesenheiten, der Entfernungen, der Abschiede, der Verzweiflung. Wie er selbst sagt: „Wir werden nicht leugnen, dass diese niemals endende Geschichte des Liebens, Verfolgens, Verleugnens, die uns in keiner Weise erreichen kann, Kummer, Qual, Niedergeschlagenheit ist. […] In diesem Wald der Liebe entfesselt deine gleichmäßig verteilte Abwesenheit den Zorn, die niedergebeugte Hingabe, das Weinen.“