Więcej o książce
Tadeusz Bradecki, uznany reżyser, aktor i pisarz, w latach 2001–2020 regularnie publikował w miesięczniku „Dialog” krótkie teksty, które można określić jako eseje na tematy literackie i teatralne. W czasie pandemii, przeglądając zbiór ponad stu siedemdziesięciu tekstów, dostrzegł, że wiele z nich dotyczy narracyjnych technik w teatrze i literaturze. Postanowił zatem stworzyć spójną książkę, poświęconą refleksji nad ludzką pasją opowiadania i przedstawiania. Choć autorskie samodefinicje bywają skromne, w tym przypadku są one niewystarczające. Bradecki rozwija temat w sposób erudycyjny, tworząc labirynt myśli, który przekonuje do wartości kultury jako wysiłku budowania z szacunkiem dla ciągłości i pamięci. W swoich rozważaniach sięga po dzieła Cervantesa, Shakespeare’a, Tassa, Potockiego, a także Rorty’ego i Vattimo. Książka staje się fascynującą lekturą, która przyciąga melancholijnych intelektualistów, oferując głęboką refleksję nad rolą kultury w obliczu kryzysów. (Dariusz Kosiński)
Zakup książki
Koniec końców, Bradecki Tadeusz
- Język
- Rok wydania
- 2021
- Oprawa
- (miękka)
Metody płatności
Nikt jeszcze nie ocenił.
- Tytuł
- Koniec końców
- Język
- polski
- Autorzy
- Bradecki Tadeusz
- Wydawca
- Żywosłowie
- Rok wydania
- 2021
- Oprawa
- miękka
- Liczba stron
- 300
- ISBN10
- 8396202702
- ISBN13
- 9788396202703
- Seria
- Tagi
- Teatr
- Opis
- Tadeusz Bradecki, uznany reżyser, aktor i pisarz, w latach 2001–2020 regularnie publikował w miesięczniku „Dialog” krótkie teksty, które można określić jako eseje na tematy literackie i teatralne. W czasie pandemii, przeglądając zbiór ponad stu siedemdziesięciu tekstów, dostrzegł, że wiele z nich dotyczy narracyjnych technik w teatrze i literaturze. Postanowił zatem stworzyć spójną książkę, poświęconą refleksji nad ludzką pasją opowiadania i przedstawiania. Choć autorskie samodefinicje bywają skromne, w tym przypadku są one niewystarczające. Bradecki rozwija temat w sposób erudycyjny, tworząc labirynt myśli, który przekonuje do wartości kultury jako wysiłku budowania z szacunkiem dla ciągłości i pamięci. W swoich rozważaniach sięga po dzieła Cervantesa, Shakespeare’a, Tassa, Potockiego, a także Rorty’ego i Vattimo. Książka staje się fascynującą lekturą, która przyciąga melancholijnych intelektualistów, oferując głęboką refleksję nad rolą kultury w obliczu kryzysów. (Dariusz Kosiński)