Parametry
Więcej o książce
Opublikowana po raz pierwszy w 1947 roku a pisana w mrocznym okresie II wojny światowej Dialektyka oświecenia jest być może pierwszą próbą opisu stanu życia publicznego, w którym „myśl staje się nieuchronnie towarem a język jego reklamą”. To z niej czerpała większość postmodernistycznych demaskatorów nowoczesnego rozumu (od Zygmunta Baumana po Michela Foucaulta i Jeana-François Lyotarda). W zamieszczonych tu filozoficznych szkicach i notatkach znajdziemy bezkompromisową analizę niechcianych konsekwencji rozwoju nowoczesności i krytykę powstającego w ten sposób społeczeństwa kultury masowej. Oświecenie – rozumiane najszerzej jako postęp mysli – zawsze dążyło do tego, by uwolnić człowieka od strachu i uczynić go panem. Lecz oto w pełni oświecona ziemia stoi pod znakiem triumfującego nieszczęścia. fragment książki
Zakup książki
Dialektyka oświecenia, Theodor W. Adorno, Max Horkheimer
- Język
- Rok wydania
- 2010
- Oprawa
- (miękka)
Metody płatności
Brakuje nam tutaj Twojej recenzji.
- Tytuł
- Dialektyka oświecenia
- Język
- polski
- Autorzy
- Theodor W. Adorno, Max Horkheimer
- Rok wydania
- 2010
- Oprawa
- miękka
- ISBN10
- 8361006850
- ISBN13
- 9788361006855
- Seria
- Kategorie
- Tagi
- Tematyka filozoficzna, Sztuka, Literatura niemiecka, Polityka, XX wiek, Prezenty dla dziadka, Kultura & Społeczeństwo, Teorie naukowe, Krytyka, Modernizm, Oświecenie, Społeczeństwo i polityka, Teoria krytyczna, Dialektyka, Szkoła frankfurcka
- Pierwsze wydanie
- 1944
- Oryginalna nazwa
- Dialektik der Aufklärung
- Ocena
- 4,1 z 5
- Opis
- Opublikowana po raz pierwszy w 1947 roku a pisana w mrocznym okresie II wojny światowej Dialektyka oświecenia jest być może pierwszą próbą opisu stanu życia publicznego, w którym „myśl staje się nieuchronnie towarem a język jego reklamą”. To z niej czerpała większość postmodernistycznych demaskatorów nowoczesnego rozumu (od Zygmunta Baumana po Michela Foucaulta i Jeana-François Lyotarda). W zamieszczonych tu filozoficznych szkicach i notatkach znajdziemy bezkompromisową analizę niechcianych konsekwencji rozwoju nowoczesności i krytykę powstającego w ten sposób społeczeństwa kultury masowej. Oświecenie – rozumiane najszerzej jako postęp mysli – zawsze dążyło do tego, by uwolnić człowieka od strachu i uczynić go panem. Lecz oto w pełni oświecona ziemia stoi pod znakiem triumfującego nieszczęścia. fragment książki