Parametry
- 340 stron
- 12 godzin czytania
Więcej o książce
Umarli jeżdżą bez biletu to drugi tom Reportera kryminalnego, zawierający opowiadania kryminalne z lat 50. i 60. XX wieku. Krzysztof Kąkolewski ukazuje okres w historii polskiej milicji, kiedy śledczy musieli polegać głównie na intuicji i przenikliwości. Opowieści te przybliżają półświatek tamtych czasów, skrywający się za codziennymi sprawami zwykłych ludzi, w tym włamywaczy i szantażystów. Każda historia odsłania niezwykłe, ludzkie postaci oraz zaskakujące zdarzenia. Kąkolewski, jako reporter kryminalny, pokazuje, jak dociekliwość prowadzi do odkryć. Analizuje ogłoszenia, które nazywa „ascezą słowa”, wciągając się w ich treść. Czasem jego poszukiwania prowadzą do banalnych sytuacji, ale często odkrywa dramaty ludzkie, jak tragedię osoby odpowiedzialnej za śmierć. W innych przypadkach, intuicja prowadzi go do eksperymentatorów-psychologów lub odkrywa wiejskie obyczaje związane z ogłoszeniem o sprzedaży niemowlęcia. Kąkolewski przekształca reportaż w opowiadanie, ukazując głębię ludzkich historii i emocji.
Zakup książki
Klub Srebrnego Klucza - 2: Umarli jeżdżą bez biletu, Krzysztof Kąkolewski
- Język
- Rok wydania
- 2010
- Oprawa
- (miękka)
Metody płatności
Nikt jeszcze nie ocenił.
- Tytuł
- Klub Srebrnego Klucza - 2: Umarli jeżdżą bez biletu
- Język
- polski
- Autorzy
- Krzysztof Kąkolewski
- Wydawca
- Zysk i S-ka
- Rok wydania
- 2010
- Oprawa
- miękka
- Liczba stron
- 340
- ISBN10
- 837506484X
- ISBN13
- 9788375064841
- Seria
- Tagi
- Opis
- Umarli jeżdżą bez biletu to drugi tom Reportera kryminalnego, zawierający opowiadania kryminalne z lat 50. i 60. XX wieku. Krzysztof Kąkolewski ukazuje okres w historii polskiej milicji, kiedy śledczy musieli polegać głównie na intuicji i przenikliwości. Opowieści te przybliżają półświatek tamtych czasów, skrywający się za codziennymi sprawami zwykłych ludzi, w tym włamywaczy i szantażystów. Każda historia odsłania niezwykłe, ludzkie postaci oraz zaskakujące zdarzenia. Kąkolewski, jako reporter kryminalny, pokazuje, jak dociekliwość prowadzi do odkryć. Analizuje ogłoszenia, które nazywa „ascezą słowa”, wciągając się w ich treść. Czasem jego poszukiwania prowadzą do banalnych sytuacji, ale często odkrywa dramaty ludzkie, jak tragedię osoby odpowiedzialnej za śmierć. W innych przypadkach, intuicja prowadzi go do eksperymentatorów-psychologów lub odkrywa wiejskie obyczaje związane z ogłoszeniem o sprzedaży niemowlęcia. Kąkolewski przekształca reportaż w opowiadanie, ukazując głębię ludzkich historii i emocji.


