Parametry
- 256 stron
- 9 godzin czytania
Więcej o książce
»Eksplozja nie nastąpi dzisiaj. Jest za wcześnie... lub za późno. Nie przychodzę uzbrojony w decydujące prawdy. Moja świadomość nie jest przeszyta znaczącymi błyskami światła. Niemniej jednak, z całym spokojem, uważam, że dobrze byłoby, gdyby niektóre rzeczy zostały powiedziane. Te rzeczy powiem, nie krzycząc. Od dawna krzyk zniknął z mojego życia.« Frantz Fanon, dorastający w postkolonialnej Martynice i pracujący jako lekarz w klinikach psychiatrycznych, w swoim dziele ukazuje psychologiczną stronę kolonizowanego człowieka. Porusza temat alienacji wynikającej z sytuacji kolonialnej, w której czarni i biali działają neurotycznie komplementarnie. Świat białych staje się niedoścignioną miarą dla czarnych. Fanon teoretycznie odnosi się do filozofów i psychoanalityków, przy czym centralne są lustro Lacana oraz fenomenologia spojrzenia Sartre’a. Później angażuje się w ruch niepodległościowy w Algierii, a pośmiertnie zyskuje sławę dzięki swojemu antykolonialistycznemu manifestowi. Jego psychoanalityczne rozważania nad kolonialnością zostały na nowo odkryte dopiero w latach 80. XX wieku. Tekst pozostaje w tłumaczeniu, aby nie zatarć brutalności języka.
Zakup książki
Czarna skóra, białe maski, Tadeusz Sławek
- Język
- Rok wydania
- 2020
- Oprawa
- (miękka)
Metody płatności
Brakuje nam tutaj Twojej recenzji.
- Tytuł
- Czarna skóra, białe maski
- Język
- polski
- Autorzy
- Tadeusz Sławek
- Wydawca
- Karakter
- Rok wydania
- 2020
- Oprawa
- miękka
- Liczba stron
- 256
- ISBN10
- 8366147355
- ISBN13
- 9788366147355
- Seria
- Myśl postkolonialna
- Kategorie
- Tagi
- Tematy historyczne, Tematyka psychologiczna, Tematyka filozoficzna, Polityka, Relacje, Prezenty dla dziadka, Teorie naukowe, Rasa & Rasizm, Kolonializm, Literatura karaibska, Literatura martynika
- Pierwsze wydanie
- 1952
- Oryginalna nazwa
- Peau noire, masques blancs
- Ocena
- 4,15 z 5
- Opis
- »Eksplozja nie nastąpi dzisiaj. Jest za wcześnie... lub za późno. Nie przychodzę uzbrojony w decydujące prawdy. Moja świadomość nie jest przeszyta znaczącymi błyskami światła. Niemniej jednak, z całym spokojem, uważam, że dobrze byłoby, gdyby niektóre rzeczy zostały powiedziane. Te rzeczy powiem, nie krzycząc. Od dawna krzyk zniknął z mojego życia.« Frantz Fanon, dorastający w postkolonialnej Martynice i pracujący jako lekarz w klinikach psychiatrycznych, w swoim dziele ukazuje psychologiczną stronę kolonizowanego człowieka. Porusza temat alienacji wynikającej z sytuacji kolonialnej, w której czarni i biali działają neurotycznie komplementarnie. Świat białych staje się niedoścignioną miarą dla czarnych. Fanon teoretycznie odnosi się do filozofów i psychoanalityków, przy czym centralne są lustro Lacana oraz fenomenologia spojrzenia Sartre’a. Później angażuje się w ruch niepodległościowy w Algierii, a pośmiertnie zyskuje sławę dzięki swojemu antykolonialistycznemu manifestowi. Jego psychoanalityczne rozważania nad kolonialnością zostały na nowo odkryte dopiero w latach 80. XX wieku. Tekst pozostaje w tłumaczeniu, aby nie zatarć brutalności języka.