Choroba jako metafora

Więcej o książce

Dwa eseje, które weszły do kanonu humanistyki, analizują mitologię gruźlicy i choroby nowotworowej, badając źródła naukowe oraz literackie od antyku po współczesność, odwołując się do takich autorów jak Homer, Baudelaire, Mann, Joyce czy Auden. Autorka pokazuje, jak społeczeństwo stygmatyzuje chorych oraz demistyfikuje ideologiczne fantazje, demonizując niektóre choroby. Drugi esej, napisany pod koniec lat 80., stanowi pionierską analizę AIDS i społecznych wyobrażeń związanych z tą chorobą. Wskazuje na to, jak współczesne ruchy totalitarne, zarówno prawicowe, jak i lewicowe, wykorzystywały symbolikę choroby. Naziści porównywali osoby „nieczyste rasowo” do syfilityków, a Żydów europejskich do syfilisu i raka, które należy usunąć. Metafory choroby były powszechne w retoryce bolszewików, a Trocki, wybitny komunistyczny polemista, używał ich obficie, szczególnie po swoim wygnaniu w 1929 roku. Stalinizm porównywał przeciwników do cholery, syfilisu i raka. Kiedy polityczne zjawiska są obrazowo przedstawiane jako choroby, metafora nabiera kategorycznego charakteru, wskazując na winę i domagając się kary.