Uit doorgaans betrouwbare bron

Więcej o książce

De minister van Justitie zat in zijn kamer in het Rijksdaggebouw te wachten op de klok van tweeën. Op dat tijdstip begon het donderdagse vragenuurtje en zou hij een woedende communist moeten gaan uitleggen waarom het nog altijd als een misdaad werd beschouwd om dronken te zijn op de openbare weg. Volgens de vragensteller was dit een typische klassewet die alle beter gesitueerden, die hun toestand beter konden verbergen achter keurige kleren en een net uiterlijk, begunstigde. De minister van Justitie was het in grote trekken met de strekking van de vraag eens, maar dat kon hij niet toegeven en daarom had hij een van zijn ambtenaren een volstrekt nietszeggend antwoord in elkaar laten draaien. De deurbel ging. Vast een bode, dacht de minister van Justitie en drukte op het groene knopje. Degene die de deur opendeed was geen bode. De dagelijkse routine van de minister van Justitie wordt onderbroken door een nogal angstaanjagende mededeling. De flegmatieke veiligheidsagent Jan Olsson vertelt, dat twee mannen van plan zijn de minister te vermoorden...