Więcej o książce
De coronacrisis van 2020 wees de mensheid op haar kwetsbaarheid. Honderdduizenden werden ziek of stierven. Maar het probleem is groter: de hele aarde is ziek. Op de beroemde foto Blue Marble (in 1972 genomen vanuit Apollo 17) zien we een mooie kogelronde blauwe planeet. Van grote afstand zie je niets, maar in werkelijkheid lijdt onze planeet aan een nare huidaandoening. Het aardoppervlak is overwoekerd met mensen. In hun kielzog is er een teveel aan landbouwhuisdieren, worden CO2 en methaan in de atmosfeer gepompt, zeeën overbevist en natuurlijke habitats vernietigd. De biodiversiteit verdwijnt in rap tempo. Grote delen van de aarde worden onleefbaar; soorten zoeken in toenemende mate hun heil in steden. Wilde dieren worden op markten verhandeld - tot ze er niet meer zijn. De laatste restjes worden als bushmeat opgegeten, of gestroopt om als medicijn te worden fijngemalen. Wie de ui afpelt, komt tot de kern: de menselijke overbevolking. Het is de olifant in de kamer en bovendien een taboe. Het is de hoogste tijd om erover na te denken, te praten en het op de politieke agenda te zetten. Dit essay poogt daartoe een aanzette geven. 0.
Zakup książki
Teveel. Overbevolking, biodiversiteit, stadsvossen en de pandemie, Jelle Reumer
- Język
- Rok wydania
- 2020
- Oprawa
- (miękka)
Metody płatności
Nikt jeszcze nie ocenił.
- Tytuł
- Teveel. Overbevolking, biodiversiteit, stadsvossen en de pandemie
- Język
- holenderski
- Autorzy
- Jelle Reumer
- Wydawca
- Lias, Uitgeverij
- Rok wydania
- 2020
- Oprawa
- miękka
- Liczba stron
- 80
- ISBN10
- 908803110X
- ISBN13
- 9789088031106
- Seria
- Tagi
- Nauka, Zmiany klimatyczne
- Opis
- De coronacrisis van 2020 wees de mensheid op haar kwetsbaarheid. Honderdduizenden werden ziek of stierven. Maar het probleem is groter: de hele aarde is ziek. Op de beroemde foto Blue Marble (in 1972 genomen vanuit Apollo 17) zien we een mooie kogelronde blauwe planeet. Van grote afstand zie je niets, maar in werkelijkheid lijdt onze planeet aan een nare huidaandoening. Het aardoppervlak is overwoekerd met mensen. In hun kielzog is er een teveel aan landbouwhuisdieren, worden CO2 en methaan in de atmosfeer gepompt, zeeën overbevist en natuurlijke habitats vernietigd. De biodiversiteit verdwijnt in rap tempo. Grote delen van de aarde worden onleefbaar; soorten zoeken in toenemende mate hun heil in steden. Wilde dieren worden op markten verhandeld - tot ze er niet meer zijn. De laatste restjes worden als bushmeat opgegeten, of gestroopt om als medicijn te worden fijngemalen. Wie de ui afpelt, komt tot de kern: de menselijke overbevolking. Het is de olifant in de kamer en bovendien een taboe. Het is de hoogste tijd om erover na te denken, te praten en het op de politieke agenda te zetten. Dit essay poogt daartoe een aanzette geven. 0.