Troska Kościoła o Nauczanie i Wychowanie Religijne w Polsce

Więcej o książce

Dla zaangażowanej ideologicznie powojennej historiografii marksistowskiej obecność katechezy i wychowania religijnego w szkole międzywojennej była dowodem zwycięstwa antydemokratycznych, klerykalnych sił politycznych oraz zgubnej symbiozy Kościoła z władzami państwowymi. Komunistyczni autorzy, opowiadając się za świeckim systemem oświaty, ubolewali nad wprowadzeniem obowiązku nauczania religii w szkołach w Konstytucji marcowej. Uważali podpisanie Konkordatu w 1925 r. oraz rozporządzenie ministra WRiOP Kazimierza Bartla z 1926 r. o organizacji nauczania religii katolickiej za dowód klerykalizacji ustawodawstwa szkolnego. W opozycji do tej oficjalnej narracji istniała społeczna świadomość, podtrzymywana wspomnieniami dziadków i rodziców, która sugerowała, że misja religijnego nauczania dzieci i młodzieży w dwudziestoleciu międzywojennym była realizowana bez przeszkód. Pamięć zbiorowa nie zachowała jednak ostrości polemik o obecność katechezy w szkołach między środowiskami Kościoła a lewicowymi partiami. Niniejsza praca jest pierwszą po 1989 r. próbą ukazania zmagań Kościoła katolickiego o realizację własnych postulatów edukacyjnych w latach po odzyskaniu niepodległości.