Cnoty i wady

Więcej o książce

Kultura baroku w sposób szczególny jest nośnikiem przekazu norm etycznych i moralnych. Zarówno sztuki plastyczne, literatura, heraldyka, epigrafika, symbolika, sfragistyka, teksty kaznodziejskie, hagiograficzne i dewocyjne, jak i nawet rozważania teoretyczne i naukowe, posiadały wielopłaszczyznowy przekaz. Ów charakterystyczny dla doby baroku rebusowy charakter komunikowania się z odbiorcą pozwalał na wyartykułowanie znacznie większego spectrum treści, czasem przyjmowanych przez odbiorcę wręcz intuicyjnie. Obecnie jednak znacznym problemem dla współczesnego człowieka jest właściwe odbieranie i zrozumienie przekazu „barokowego języka symboli". Publikacja niniejsza podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie: jak rozumiana była idea dobra i zła w dobie baroku. Jak kultura, obyczajowość oraz dewocja wpływały na postawy ówczesnego społeczeństwa. Jako teren badawczy przyjęto społeczeństwo, które w XVII i XVIII stuleciu funkcjonowało po obu stronach Karpat. Publikacja ta nie stara się jednak przeprowadzić analizy socjologicznej ani religioznawczej. Istotne jest pytanie, w jaki sposób i jakimi metodami w dobie baroku przekazywano treści związane z dobrem i złem, w jaki sposób oddziaływano na przeciętnego członka społeczeństwa, by pokazać „prawego człowieka" lub jego zaprzeczenie oraz zarysować przed nim właściwą postawę życiową.