In this story, of a young man's romantic attachment to an older woman, the modern English reader can appreciate the accuracy, the artistry and the insight which Flaubert reconstructed in one masterpiece.
Hans van Pinxteren Kolejność książek (chronologicznie)






Illuminations
- 171 stron
- 6 godzin czytania
This may be the most beautiful book in the world, lighted from within and somehow embodying all forms of literature. Susan Salter Reynolds, Los Angeles Times
Wydanie zbiorcze słynnej trylogii Philippe’a Druilleta. Komiks został oparty na wątkach historycznej powieści Salambo Gustave’a Flauberta, ale Druillet nadał swemu dziełu konwencję science fiction z elementami epickiej fantasy. Realia Świata Gwiazdy przypominają ziemską starożytność z czasów wojen punickich. Kartagina wynajmuje oddziały żołnierzy z obcych krain, ale po pewnym czasie wielkiemu miastu zaczyna brakować złota na opłacenie zaciężnych. Dwaj przywódcy barbarzyńców, Matho Sloane i Narr’Havas, zakochują się w Salambo, kapłance i córce jednego z możnych punickich. Rozpoczyna się wojna najemników z Kartaginą oraz rywalizacja dwóch wodzów o piękną kobietę. Siłą dzieła Druilleta jest strona graficzna. Zachwycają wizje statków kosmicznych, gigantycznych budowli miejskich czy stworów i machin bojowych, lecz największe wrażenie robią monumentalne, niezwykle rozbudowane sceny batalistyczne. Urodzony w 1944 roku Philippe Druillet należy do największych gwiazd komiksu francuskiego. Stworzył m.in. sagę Lone Sloane i album Nosferatu. Był współzałożycielem legendarnego magazynu „Métal Hurlant”. Cykl Salambo (powiązany osobą głównego bohatera z serią Lone Sloane) ukazywał się w latach 80. XX wieku i do dziś uważany jest za arcydzieło sztuki komiksowej.
De hele wereld speelt komedie. Essays over leugen en waarheid
essays over leugen en waarheid
- 185 stron
- 7 godzin czytania
In 'De hele wereld speelt komedie' is een aantal middelgrote en kleinere essays bijeengebracht waarin de nadruk ligt op Montaignes preoccupatie met de taal. Taal als voertuig voor de gedachten van de mens en als mogelijkheid tot communicatie. Hij stelt dat de mensen alleen krachtens het woord met elkaar in contact staan, en dat de leugen daarom eigenlijk meer bestreden zou moeten worden dan welke misdaad dan ook. Verder neemt hij stelling tegen de machiavellistische opvatting dat je er in de politiek maar beter geen moraal op na kunt houden.
Montaigne componeerde deze tekst over erotiek terwijl hij de ouderdom naderde, met de vraag welke vrijheid man en vrouw elkaar moeten geven in en buiten het huwelijk. Opmerkelijk is zijn emancipatorische benadering, met uitspraken zoals dat vrouwen niet ongelijk hebben als ze de heersende moraal verwerpen, vooral omdat mannen deze regels zonder hun inbreng hebben opgesteld. Hoewel Montaigne in andere essays ook over erotiek spreekt, is deze tekst uniek omdat het onderwerp centraal staat. Daarom is het apart opgenomen in de thematische bundeling van Hans van Pinxterens vertaling van de Essays. In 'De sporen van het vuur' maakt Montaigne zijn voornemen uit het voorwoord "Aan de lezer" waar: hij wil gezien worden zoals hij is, met al zijn gebreken en natuurlijke gedaante, voor zover fatsoen dat toelaat. De intieme passages, waarin hij taboes en vooroordelen met een bijna kwajongensachtige spot benadert, geven zijn zelfportret een bijzonder persoonlijk karakter. Een eeuw na publicatie belandden de Essays op de Index, en lange tijd was "Over enige verzen van Vergilius" alleen in een gecensureerde versie beschikbaar in kloosterbibliotheken.
Woordenboek van pasklare ideeën
- 87 stron
- 4 godziny czytania
Keuze uit drie nagelaten manuscripten, waarin gemeenplaatsen op ironische en sarcastische wijze worden gedefinieerd.
"A Simple Heart moved me to tears."--Russell Baker
Jedna z najważniejszych powieści XIX wieku. Portret egzaltowanej kobiety, która znużona monotonią prowincjonalnego życia ucieka w marzenia inspirowane romantycznymi lekturami. Emma Bovary jest postacią tragiczną. Szuka wzniosłych przeżyć, a w rezultacie gubi siebie i męża. Zaniedbuje dom, wikła się w romanse, zaciąga długi Mimo wszystko powieść nie ma założonej z góry tezy. Flaubert uważał, że sztuka powinna być obiektywna, bezstronna.
