José Lezama Lima Książki

Poezja i esej wypełniają "Raj" do tego stopnia, że zdezorientowany czytelnik gotów jest zapytać w trakcie lektury, czym jest dzieło, które ma przed sobą: powieścią? Poematem prozą? Zbiorem esejów? Traktatem filozoficznym? Autobiografią, jako że historia głównego bohatera przypomina życiorys autora? Najprościej odpowiedzieć, że wszystkim po trochu. (...) "Raj" jest - zgodnie z definicją Umberto Eco - dziełem otwartym, wymagającym wysiłku współtworzenia ze strony odbiorcy. Toteż czytelników, którzy zwabieni sławą narosłą wokół tej książki zapragną "zaliczyć" jej lekturę do kawiarnianych dyskusji, spotka duży zawód. Zawiodą się też ci, których znęci posmaczek skandalu, panerotyzm dzieła Lezamy. (...) Ci wszakże, którzy przedrą się przez tę tropikalną, barokową dżunglę zdań i metafor i ulegną jej urokowi, będą powracać do tej powieści tak, jak wraca się do ulubionego koncertu nastawiając wybrany fragment z płyty, czy do obrazu, w którym ciągle odkrywamy nowe szczegóły stwarzające nową możliwość odczytania dzieła. (Z Posłowia Jerzego Kühna)

Výbor z poezie jednoho z největších kubánských spisovatelů a básníků v překladu Vladimíra Medka. Uhrančivá, surreálně symbolická, barokně rozevlátá poezie, jejímž hlavním tématem je prostředí Kuby. Výbor uspořádal a doslov napsal Josef Forbelský.

Einer der Großen Lateinamerikas und der Weltliteratur wird hier mit seinem zweiten bedeutenden Roman, der hier weltweit erstmals in seiner vollständigen Fassung und in meisterhafter deutscher Übersetzung vorliegt, sichtbar gemacht: Inferno. Oppiano Licario ist Fortführung und zugleich Vollendung des Jahrhundertromans Paradiso und steht als des Opus magnum zweiter Teil doch allein für sich. Wir treffen in Havanna die altvertrauten Freunde Cemí, Fronesis und Fonción wieder, lernen in Paris aber auch amerikanische Künstler, zwielichtige arabische Bombenwerfer sowie Ynaca Eco kennen, die ätherische Schwester der Vaterfigur Oppiano Licario. Als ein Meisterstück des modernen spanischsprachigen Barocks gelingt Lezama Lima in Inferno. Oppiano Licario der Brückenschlag zwischen Präzision und Ausschweifung, zwischen Traum und Wort. Und doch scheint mit aller Kraft hinter seiner sinnenfreudigen Fabulierkunst, ohne daß der tief gläubige Katholik Lezama sein religiöses Grundverständnis direkt anspricht, die heimliche Sehnsucht nach Erlösung hervor, nach der Auferstehung im Wort. Und so schließt Inferno. Oppiano Licario das außergewöhnlichste Diptychon der spanischen Sprache und bildet gleichermaßen den Schlußpunkt, die Versiegelung, des literarischen Werks von Lezama Lima.

José Lezama Limas Erzählungen reflektieren zentrale Themen der lateinamerikanischen Literatur wie Liebe, Tod und Gewalt. In „Spiel der Enthauptungen“ sind fünf Geschichten aus den Jahren 1936 bis 1946 versammelt, die reale und fantastische Elemente verbinden. Lezama Lima zeigt eine beeindruckende Sprachakrobatik und bereitet die lateinamerikanische Erzählkultur vor.

LEZAMA LIMA, autor de la famosa novela Paradiso, que lo proyectó fuera de sus fronteras, está considerado como uno de los autores cubanos más representativos de la literatura latinoamericana contemporánea. Este libro contiene los cinco cuentos del autor considerados “canónicos” , con los que Lezama nos hace disfrutar con la flexibilidad juguetona de su lenguaje, desbordante y siempre sorprendente, con el que el propio autor se divierte. Lezama afirma que “…lo interesante es crearlos”, y nosotros apuntamos que también LEERLOS.

La impronta literaria de José Lezama Lima graba su carácter peculiar en el ámbito de la cultura cubana y, a su vez, lo hace descollar por entre las altas cimas de las letras latinoamericanas. Su prosa ensayística, de opulenta naturaleza poética, engendra piezas magistrales como Analecta del reloj (1953), La expresión americana (1957), Tratados en La Habana (1958) y La cantidad hechizada (1970). Lezama en este último título, que la Editorial Letras Cubanas publica en su centenario, deja establecidos los fundamentos de su sistema poético del mundo e invita, a sus lectores, a sumirse en los dominios de la imagen y la metáfora. Sobre el frondoso tapiz discursivo de La cantidad hechizada, teje un impresionante universo categorial y estilístico, espacio fértil para la concurrencia de ensayos fundacionales: «Preludio a las eras imaginarias», «A partir de la poesía», «La imagen histórica», «Paralelos. La pintura y la poesía en Cuba (siglos XVIII y XIX)» y «Confluencias», por solo citar algunos. Estamos seguros que Lezama, paseante inmóvil y preterido por largo tiempo en su sillón de Trocadero 162, con esta propuesta, generatriz de posibilidades infinitas, hará realidad una de sus frases más reveladoras: Lo que pretendo es un hechizamiento, una dilatación de la imagen hasta la línea del horizonte.