Pilar Quintana Kolejność książek (chronologicznie)

Ośmioletnia Claudia dorasta w Kolumbii lat 90., prowadząc beztroskie życie w pozornie szczęśliwej rodzinie. Jej matka jest centrum jej wszechświata, a ojciec rzadko bywa w domu, zajęty prowadzeniem rodzinnego supermarketu. Niespodziewany romans matki wprowadza ją w stan ekscytacji, jednak jego nagły koniec prowadzi do depresji. W lepsze dni Claudia spędza czas na czytaniu magazynów o celebrytach, gotowaniu i pielęgnowaniu roślin. W miarę jak matka staje się coraz bardziej pochłonięta sobą, dziewczynka pragnie miłości i uwagi. Powieść ukazuje, jak dzieci potrafią dostrzegać złożoność dorosłego świata, mimo że nie rozumieją go w pełni. To psychologiczna opowieść o rozpadającej się rodzinie, która wciąż pozostaje razem, ukazująca kruchość i odporność dzieciństwa. Porusza temat traum i obsesji przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Książka zdobyła uznanie jury nagrody Alfaguara. Pilar Quintana, ceniona pisarka Ameryki Łacińskiej, jest autorką bestsellerowej powieści „Suka”, która zdobyła wiele nagród, w tym Biblioteca de Narrativa Colombiana. Jej najnowsza powieść, „Otchłanie”, zdobyła Premio Alfaguara de Novela i została przetłumaczona na kilka języków.

Wybitna i poruszająca historia – alegoria o ludzkim losie – na tle nieprzebranej kolumbijskiej selwy i szalejącego, nieprzewidywalnego morza. Damaris mieszka wraz z mężem w chacie na kolumbijskim wybrzeżu Pacyfiku. Żyjąc w pobliżu gęstej amazońskiej puszczy, dzikich gór i bezkresu nieprzewidywalnego morza, ledwie wiąże koniec z końcem. Na co dzień opiekuje się opuszczoną posiadłością, za co nikt jej od dawna nie płaci. Życie jej sąsiadów wygląda podobnie: nieustanna bieda i głód. Damaris już jakiś czas temu porzuciła marzenia o macierzyństwie, z trudem godząc się na to, że nigdy nie będzie miała dzieci. Swoje uczucia przelewa na osieroconego szczeniaka, sukę Chirli, którą nazywa tak, jak zawsze chciała nazwać córkę. Jej stosunek do psa nabiera cech matczynej intymności, a ich więź staje się wręcz nierozerwalna. Aż do chwili, gdy Chirli ucieka. Wkrótce okazuje się, że to dopiero początek: rozsmakowana w przygodzie i dojrzała już Chirli poczuła zew natury. A w tej okolicy ludzie raczej topią szczeniaki, niż je chowają, bo każde nowe stworzenie oznacza kolejną gębę do wykarmienia. Odtąd nic już nie będzie takie jak przedtem.