Anna Michalska Książki

Książka zawiera 2 opowiadania: * Przerwana gra: Asher grała w tenisa od dziecka, Taj miał na początku tylko używaną rakietę i dużo zapału. Dzisiaj oboje należą do najlepszych graczy na świecie. Wiele ich dzieli, mimo to szybko stają się nierozłączni. Ku zaskoczeniu wszystkich, pewnego dnia Asher porzuca karierę i znika z życia Taja... * Skazani na siebie: Pandora i Michael nigdy się nie lubili. Ona uważa go za cynicznego aroganta, on żartuje z jej romantycznej natury i naiwności. Ich wspólny kuzyn zapisał im w testamencie miliony dolarów i piękną rezydencję. Jednak by odebrać spadek, muszą przez pół roku mieszkać pod wspólnym dachem. Niby nic trudnego, ale ktoś wyraźnie próbuje ich skłócić. Tyle że intrygant osiąga zupełnie odwrotny skutek...

Teatr Ósmego Dnia gra już 45 lat. Nie jest to jedynie legenda - najwybitniejszy teatr alternatywny Polski powojennej. Począwszy od ostatniej premiery, cofamy się w czasie, by zobaczyć w kadrze coraz wcześniejsze etapy kreacji scenicznych Teatru.

Akcja powieści rozgrywa się zimą 1995 na terenie Bośni, podczas wojny rozrywającej dawną Jugosławię na osobne państwa. Do elektrowni w Kakanj, gdzie znalazło schronienie 500 wojennych uchodźców, chronionych przez oddział Błękitnych Hełmów, jedzie mały konwój pomocy humanitarnej. Dwie ciężarówki wiozą jedzenie, ubrania i leki. Pięć osób tworzących zespół tego konwoju jest wśród nich jedna kobieta w niczym nie przypomina spotykanych zwykle wolontariuszy pomocy humanitarnej. Warunki podróży są bardzo trudne, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Napięcie między członkami konwoju rośnie, a tymczasem, aby dotrzeć szczęśliwie do celu podróży, jest niezwykle ważne, by od pierwszego punktu kontroli zachowywali całkowity spokój. W tych trudnych chwilach odkrywają siebie nawzajem, a także zaglądają w głąb siebie, odkrywając to co najlepsze i najgorsze. Doświadczenia bohaterów podczas tej drogi stawiają przed nimi jeden z fundamentalnych dylematów naszej epoki: gdy wojna i okrutna przemoc zawitały do serca Europy, czy można jeszcze mówić o życzliwej neutralności pomocy humanitarnej? Czy nie nadszedł czas, by stając wobec cierpienia, chwycić za broń?