Giacinto Spagnoletti Książki

Guido Gozzano, nacido en Turín en 1883 y fallecido en 1916, es uno de los poetas más influyentes de la poesía italiana del siglo XX. Publicó dos libros de poesía durante su vida: "La via del rifugio" (1907) e "I colloqui. Liriche" (1911). Además, escribió prosa, incluyendo relatos y artículos periodísticos, destacando su viaje curativo a la India en 1912, publicado póstumamente como "Verso la cuna del mondo. Lettere dal India" (1917), donde alcanza su plenitud intelectual y artística. Su obra surge en un contexto de crisis en las instituciones poéticas italianas, influenciada por el estancamiento de la literatura decadente de figuras como Gabriele D’Annunzio y Giovanni Pascoli. Gozzano propone una nueva visión de la poesía, marcada por una tierna ironía y siguiendo modelos franceses intimistas e impresionistas, resaltando la simplicidad y el refinamiento poético. Esta antología ofrece una selección bilingüe de sus poemas, abarcando todas las fases de su breve pero intensa carrera poético-artística, consolidándolo como uno de los últimos clásicos de la literatura italiana. José Muñoz Rivas, profesor de filología italiana en la Universidad de Extremadura, ha investigado la literatura italiana moderna y contemporánea, destacando su análisis crítico sobre Gozzano en la poesía del siglo XX. También ha traducido obras de otros autores italianos.

In questo volume sono stati raccolti tutti i racconti pubblicati da Maupassant tra il 1885 e il 1891, da Le Horla a Il porto, da L'uliveto a Mosca.

Napisana w 1898 roku powieść opowiada o mężczyźnie abulicznym i nieszczęśliwym, który nie potrafi stawić czoła rzeczywistości i nieustannie jej ulega, jednocześnie próbując ukryć swoją nieudolność, marząc o ucieczkach, szukając rozrywek, usprawiedliwień i rekompensat. Poprzez przenikliwą analizę procesów nieświadomości, jej kanałów i maskowania, Svevo demaskuje ego bohatera, ukazując złożone warstwy ludzkiej psychiki, jej płynną niestabilność, w której przeszłość i teraźniejszość, wspomnienia i pragnienia splatają się i wzajemnie na siebie wpływają. Od pierwszych słów książki: "Natychmiast, z pierwszymi słowami, które do niej skierował, chciał ją ostrzec, że nie zamierza angażować się w zbyt poważny związek. Mówił więc mniej więcej tak: – Bardzo cię kocham i dla twojego dobra pragnę, abyśmy zgodzili się na ostrożność. – Słowo to było tak ostrożne, że trudno było uwierzyć, że zostało wypowiedziane z miłości do drugiego człowieka, a nieco bardziej szczere brzmiałoby tak: – Bardzo mi się podobasz, ale w moim życiu nigdy nie będziesz ważniejsza niż zabawka. Mam inne obowiązki, moją karierę, moją rodzinę."