Eva Palkovičová Książki

Uzbrojeni żołnierze, strzeżone drogi i napięcie to rzeczywistość Argentyny pod rządami junty wojskowej. Ojciec z synem, Gasparem, starają się dotrzeć z Buenos Aires do północnej granicy z Brazylią. Matka chłopca zginęła w tajemniczych okolicznościach, a ojciec pragnie uchronić go przed przeznaczeniem, które wiąże się z byciem medium dla tajnego Bractwa. To stowarzyszenie, pragnące nieśmiertelności, korzysta z niebezpiecznych rytuałów, kontaktując się z Ciemnością. Ich działania sięgają setek lat wstecz, gdy wieści o Ciemności dotarły z Afryki do Argentyny. Autorka, wykorzystując historię kraju i zapomniane wierzenia, tworzy niepokojącą powieść, która ukazuje jej talent jako jednego z najważniejszych głosów latynoamerykańskiej literatury. Jej dzieła pełne są mrocznych motywów, a każda opowieść zawiera polityczny ładunek. Książka łączy elementy grozy z krytyką argentyńskiej dyktatury, pozostawiając trwały ślad w umyśle czytelnika. To saga, która kontynuuje tradycję wielkich latynoamerykańskich powieści, łącząc różnorodne wątki w ambitną narrację. Autorka, urodzona w Buenos Aires w 1973 roku, jest uznawana za jedną z najważniejszych latynoamerykańskich pisarek, a jej prace zdobywają uznanie na całym świecie.

Rasová nenávisť poznačí aj prvý vášnivý cit lásky mladého belocha zo vznešenej havanskej spoločnosti Joaquína a krásnej, síce bielej, no predsa len kvadrónky Carmely, nemanželskej dcéry španielskeho belocha a mulatky done Justy.

W 1955 roku kolumbijski dziennik "El Espectator" opublikował w odcinkach relację z katastrofy morskiej żeglarza, Luisa Alejandro Velasco. Słowa rozbitka zebrał Gabriel García Márquez, dwudziestoczteroletni dziennikarz, który miał stać się sławny. "Opowieść Rozbitka" pozostawia szeroką przestrzeń dla samego Velasco: to on opowiada, jak dzień po dniu dryfował na swojej białej tratwie w wodach, w których rozbitkowie tracą poczucie przestrzeni i czasu, w niebie, w którym gubią się nawet mewy; jego pierwotne lęki, duchy krążące w tak ciemnej nocy, że nie widać własnej dłoni, niespodziewane ocalenie. Jednak to powieściopisarz i człowiek zaangażowany społecznie García Márquez idzie dalej niż sama relacja, badając kulisy wydarzeń i odpowiedzialność rządu kolumbijskiego, przekształcając mały epizod w fragment historii swojego kraju.

Writer Sibylle Berg has the eye of an entomologist: Under her gaze, humanity falls into a taxonomy of wretched characters, full of dramas and impossible dreams--though she always manages to carry them through their travails with a dose of empathy and a sense of humor. In this novella, previously unpublished in English, Berg boldly relates the lives of two children growing up in East Germany. They communicate through the things that were not said, the projects that came to nothing, their loneliness, boredom and confinement. The story allows for positive endings, but is no average coming of age narrative. Berg was born in Weimar in 1962, and though she currently lives in Zurich, she is still heralded as one of Germany's most provocative writers. This beautifully produced, small-edition volume includes illustrations by Swiss artist, Andro Wekua and American Rita Ackermann.

Na pozadí príbehu veľkej lásky zobrazuje život v Chile po vojenskom prevrate. Román je dielom o večne živej láske, ktorá je schopná najťažších skúšok, plným lyrizmu, ale zároveň je obrazom hrôzy vyjadreným sugestívnym jazykom.

Motívy každodennej sféry ľudského života – bývania, jedenia, obliekania, práce, výchovy detí či rodinných vzťahov – sa od šesťdesiatych rokoch 19. storočia čoraz významnejšie integrujú do slovenskej postromantickej prózy. Každodennosť už nie je len predmetom romantického opovrhovania, ale aj priestorom, v ktorom môže národne uvedomelý Slovák či Slovenka uplatňovať, reprodukovať aj navonok deklarovať svoje národné cítenie. Monografia na vybraných textoch kľúčových autorov tvoriacich v šesťdesiatych a sedemdesiatych rokoch 19. storočia – Jána Kalinčiaka, Daniela Bacháta, Mikuláša Štefana Ferienčíka, Viliama Paulinyho-Tótha, Ľudovíta Kubániho, Gustáva Kazimíra Zechentera a Jonáša Záborského analyzuje dobové literárne reprezentácie každodennosti. Na základe tejto analýzy autorka potom hľadá ideovo-estetické zdroje rôznych literárnych podôb každodennosti, vysvetľuje ich nadväzovanie či polemizovanie s romantizmom, nanovo interpretuje aj menej známe prózy, aby z novej perspektívy nasvietila obraz slovenskej kultúry druhej polovice 19. storočia.