Questo volume raccoglie alcuni dei saggi che Sigmund Freud scrisse su quei fenomeni che riguardano la sfera più segreta e insondabile della personalità umana: i meccanismi del sogno e della suggestione ipnotica. Sono studi che coronano l'impostazione freudiana culminata ne L'interpretazione dei sogni e presentano al lettore una serie di profonde riflessioni. Alcune di essi, come Delirio e sogno nella Gradiva di Jensen, ebbero grande importanza per lo sviluppo della psicoanalisi.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Αυστριακός Σίγκμουντ Φρόυντ, φυσιολόγος και ψυχίατρος, έθεσε με τις μελέτες του τις βάσεις της ψυχανάλυσης ως θεραπευτικής μεθόδου και έφερε επανάσταση στον τρόπο που ο σύγχρονος άνθρωπος αντιλαμβάνεται έννοιες όπως η συνείδηση και η σεξουαλικότητα. Με την Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση (1917), ο Φρόυντ παραδίδει αυτούσια στο ευρύ κοινό τα κείμενα μιας σειράς 28 διαλέξεων που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης κατά τα έτη 1915-1917, με σκοπό να μυήσει ένα όχι αμιγώς επιστημονικό ακροατήριο στις βασικές έννοιες, στις αρχές και στις μεθόδους της ψυχανάλυσης. Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του, το οποίο χάρη στο εκλαϊκευμένο ύφος του χαίρει μεγάλης αναγνωσιμότητας από την πρώτη έκδοσή του μέχρι σήμερα.
Nel 1901, un anno dopo la pubblicazione de L’interpretazione dei sogni, Freud decise di riadattare le sue teorie sui meccanismi della vita onirica per una fruizione più estesa e indifferenziata: Il sogno fu concepito proprio per divulgare anche tra i non specialisti gli esiti dei suoi studi. Freud rinunciava agli aspetti scientifici più complessi e ai modelli teorici più astratti per adottare un’impostazione semplice e schematica. Grazie a un linguaggio chiaro ed esaustivo riuscì a creare un’opera agile, immediata, adatta a tutti. Completano il volume i saggi L’impiego dell’interpretazione dei sogni in psicoanalisi (1911), Sogno e telepatia (1922), Osservazioni sulla teoria e pratica dell’interpretazione dei sogni (1923).