Ukoronowanie najpopularniejszego cyklu powieści Kena Folletta, które rozpoczęło się od kultowych "Filary Ziemi", stanowi pomost między tymi książkami a trylogią "Stulecie". Razem opisują tysiąc lat rozwoju zachodniej cywilizacji, z łącznym nakładem sprzedaży wynoszącym prawie 80 milionów egzemplarzy. W "Zbroi światła" mieszkańcy Kingsbridge stają w obliczu zagrożeń związanych z rewolucją przemysłową, zastanawiając się, jak ją wykorzystać do swoich celów. To wielka historia widziana oczami zwykłych ludzi, pełna emocji, buntu oraz walki o rodzinę i wolność słowa. Rok 1792 przynosi tyranię rządu Królestwa Wielkiej Brytanii, który dąży do stworzenia potężnego imperium handlowego. W tym samym czasie Napoleon Bonaparte przejmuje władzę we Francji, a Anglicy szykują się do wojny. Kingsbridge staje na krawędzi, a przemysł przechodzi bezprecedensowe zmiany dzięki maszynom parowym. Życie pracowników fabryk staje się udręką, a gwałtowna modernizacja rozdziela rodziny. Historia mieszkańców, w tym przędzarki Sal Clitheroe, tkacza Davida Shovellera i jego syna Kita, staje się symbolem walki pokolenia pragnącego sprawiedliwości i przyszłości wolnej od ucisku.
Valentine Leÿs Kolejność książek (chronologicznie)



L'usine à privilèges
- 416 stron
- 15 godzin czytania
Palące pytania. Eseje aktualne z lat 2004-2021
- 568 stron
- 20 godzin czytania
Najnowsze teksty autorki Opowieści Podrecznej Palace pytania to zbior esejow, wykładow i szkicow, ktore Margaret Atwood tworzyła w latach 2004-2021 - rezultat niemal dwoch dekad myślenia i czujnego mapowania zmieniajacej sie rzeczywistosci. Teksty były pisane w chwilach przełomu: niedługo po zamachu na World Trade Center, w czasach rewolucji #metoo oraz afer obyczajowych, politycznych i seksualnych, jakie wstrzasneły Stanami Zjednoczonymi i Europa. Ostatnie teksty powstawały, gdy pandemia niespodziewanie zatrzymała w biegu cały swiat. To zawieszenie i wielka niewiadoma skłania Margaret Atwood do zadania nurtujacego wszystkich pytania: jak swiat i my bedziemy wygladali poźniej? W Palacych pytaniach Atwood nie unika tematow, ktore stały sie znakiem rozpoznawczym jej publicystyki. Zdradza tajniki pisarskiego rzemiosła, dzieli sie wiedza z poczatkujacymi pisarzami oraz rozmyśla o literaturze: jakie powinno być jej miejsce w świecie i dlaczego tak wazne jest, by nie bać sie nowych odczytań zarowno klasykow, jak i pisarzy wspołczesnych. Dlatego snuje refleksje na temat Szekspira, Dickensa i Kafki. Szczegolnie świeze i ciekawe jest jej spojrzenie na tworczość Ryszarda Kapuścińskiego, ale zastanawia sie takze nad literackimi drogami Alice Munro, Ursuli K. Le Guin, Raya Bradbury'ego, W.G. Sebalda czy Doris Lessing.