Veel Nederlanders denken, of hopen, of horen dat ze deel zijn van een volk dat altijd tolerant, nuchter en gastvrij is geweest. Dus worden ze niet graag herinnerd aan Nederlandse moorden, die het gevolg waren van onverdraagzaamheid, hysterie of vreemdelingenhaat. Toch zijn die er geweest. Minstens twaalf. Hoe kan dat? Omdat niets zo wispelturig en veranderlijk is als de volksaard.
Nacherzählung biblischer Geschichten, eingebettet in den Kontext der Geschichte.
Honderd jaar informatie in Nederland, 1889-1989
Het lot van twee twaalfjarige jongens en hun verwitwede moeders in de naoorlogse tijd. De twee schoolvrienden Heinrich en Martin hebben hun vaders, die in de oorlog zijn omgekomen, nooit gekend. Heinrich groeit op in benarde omstandigheden. Veel te vroeg wordt hij in de wereld van volwassenen geplaatst en moet hij verantwoordelijkheid dragen. Zijn vriend Martin kent geen financiële nood, maar vermoedt dat er iets ontbreekt in het leven van zijn moeder, ondanks hun welvaart. Heinrich Böll beschrijft op uiterst invoelende wijze de problemen en zorgen van deze twee jongens, die ook moeten omgaan met de moeilijkheden van de beginnende puberteit. Hun en hun moeders lotgevallen staan symbool voor de door de oorlog getroebleerde generatie.
Dutch
Merendeels eerder verschenen in De Volkskrant (1976-1978). - Columns eerder verschenen in De Volkskrant, de VPRO-gids, en Het Lederen monster, in de periode oktober 1976 tot mei 1978.
Dutch
'Heeft u vaker gevallen waarin u de doodsoorzaak niet kunt vaststellen?' vroeg Mason hem. 'Ja, in ongeveer drie procent van de sterfgevallen.' 'Schreef u dan in zulke gevallen als verklaring op dat de doodsoorzaak onbekend was?' 'Meneer Mason, een verklaring van de huisarts over de dood van een patient moet altijd een oorzaak vermelden. Dat is de gewoonte. Elke arts geeft een oorzaak op.' 'Dus als u het niet weet schrijft u maar wat op?' 'Je moet wat opschrijven.' 'Juist,' zei Mason, 'dus in drie procent van de sterfgevallen in uw praktijk legt u valse verklaringen af...'