Anthonie Kee Książki

In 1960, tien jaar na haar terugkeer uit het concentratiekamp Braunschweig, schreef Piera haar herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog op. Het manuscript, zonder enige doorhaling of fout, lag tweeënveertig jaar lang weggeborgen in een la, totdat Piera's dochters de tijd rijp achtten om het verhaal van hun moeder publiek te maken. In 2004 verscheen het boek voor het eerst in Italië en het sloeg in als een bom: er zijn tienduizenden exemplaren van verkocht. Zo was het is inmiddels verschenen in de Verenigde Staten en zal binnenkort ook in Duitse vertaling gepubliceerd worden. Niet alleen de voorgeschiedenis, ook de onmenselijkheid in de kampen beschrijft Sonnino zoals het was. Zonder jammerklachten, zonder protesten en zonder 'interessante' verklaringen achteraf vertelt de schrijfster haar verhaal van verlies, wreedheid en wanhoop.

Námět na román nosil Tomasi di Lampedusa v hlavě celou řadu let, a přestože se klíčová část Geparda odehrává v 60. letech 19. století, autor do něj vtělil svou vlastní dobu, své vlastní lásky i úzkosti. Právě v tomto postupu, kdy se historický rámec příběhu stává prostředkem pro vyjádření přítomnosti, se ukázala spisovatelova originalita i tvůrčí novátorství. K jeho zvláštnímu kouzlu patří i vybroušeně nedbalý sloh a neurovnaná kompozice. Hlavním hrdinou příběhu, jehož kulisy tvoří Garibaldiho vylodění na Sicílii a zhroucení starého bourbornského režimu, je don Fabrizio, kníže a astronom, obr plný slabůstek, nesoucí v rodovém znaku tančícího geparda. Fabriziův životní osud a osud jeho rodiny je v románu sledován v rozmezí celých padesáti let až do roku 1910. Autorovi však nešlo o vytvoření kroniky ani eposu, spíše se pokusil napsat vlastní Vojnu a mír a vyjádřit vztah k nenávratně mizejícímu světu. Svým melancholicky pitoreskním stylem dokázal Tomasi rozzářit v živých barvách to, co mělo být už dávno odsouzeno ke zkáze.

Firmino, een 27-jarige journalist van een schandaalblad in Lissabon, wordt naar Porto gestuurd om meer te weten te komen over een onthoofd lijk, hoewel hij liever had doorgewerkt aan zijn literatuur-wetenschappelijke scriptie. Hij belandt in het pension van de charmante Dona Rosa, die hem in contact brengt met de oude zigeuner die het lijk heeft gevonden. Bepaalde elementen uit diens verhaal blijken te zijn weggelaten uit het politieverslag. Firmino schrijft er een mooi stuk over. Dan ontvangt hij een anoniem telefoontje, dat hem op een nader spoor zet. Intussen wordt het hoofd uit de Douro opgedregd. Het blijkt een kogelwond te vertonen. Dezelfde anonymus belt opnieuw, vertelt van wie het hoofd is en waar de familie woont: in de armste wijk van Porto. Firmino schrijft weer een mooi stuk in de krant en Dona Rosa brengt hem in contact met Loton, de advocaat van de armen en ongelukkigen. Zij gaan een soort bondgenootschap aan: het wordt namelijk steeds duidelijker dat de politie zelf de hand heeft in de moord.

De 15-jarige Thomas is met zijn oom op zoek naar goud in het zuiden van de Verenigde Staten, als ze stuiten op een groep Indianen met gouden tanden. Wat zijn oom hem dan vraagt te doen, verandert zijn hele leven volkomen. Vanaf ca. 12 jaar.