Piotr Grzegorzewski Książki

9 listopada to data, kt�ra zaważyła na losach Fallon i Bena. Tego dnia spotkali się przypadkiem i od tej chwili zaczynają tworzyć dwie historie: jedna to ich życie, drugą pisze Ben zauroczony swoją nową muzą. Choć los postanawia ich rozdzielić, to wzajemna fascynacja jest na tyle silna, że nie może pokonać jej ani czas, ani odległość. Co roku 9 listopada rozpoczyna kolejny rozdział historii ? tej realnej i tej fikcyjnej. Gdy nieubłaganie zbliża się koniec powieści, szczęśliwe zakończenie wydaje się jedynie mrzonką, bo historia na papierze zaczyna r�żnić się od tej, w kt�rą wierzy Fallon?�

Jak naród, który zrodził renesans, mógł stworzyć również mafię? I dlaczego język włoski zna dwanaście określeń na wieszak, ale ani jednego na kaca? Hooper, mimo sympatii do mieszkańców Italii, nie pozostaje wobec nich bezkrytyczny. Piętnaście lat pracy we Włoszech wyostrzyło jego obserwacje i pozwoliło na stworzenie błyskotliwej, a chwilami zaskakującej analizy charakteru mieszkańców Półwyspu Apenińskiego. Hooper opisuje odwieczny wpływ Kościoła katolickiego na życie Włochów, nie ukrywając jednocześnie, iż szacunek dla il Papa niekoniecznie idzie w parze z przestrzeganiem jego moralnych zaleceń. Podobnie ogromne poważanie, jakim cieszą się w społeczeństwie matki, nie bardzo współgra z tradycyjnym modelem matki-Włoszki i małą reprezentacją kobiet na kierowniczych stanowiskach. Czwartkowe gnocchi, fenomen Berlusconiego, obawa Włochów przed nowinkami technicznymi, opinia najlepszych kochanków świata (od Casanovy po słynne Italians Do It Better na teledyskowej koszulce Madonny), niezwykle oficjalna atmosfera miejsc pracy – to tylko kilka z wielu kwestii, które porusza autor, wychodząc w swym opisie daleko poza stereotyp beztroskich, głośnych i kochających życie Włochów.

TAHLE LÁSKA NA PRVNÍ POHLED ZAČALA O NĚCO NÍŽ… Z Dylana Reeda jsem jako první poznala to, co skrývá v kalhotách. Byl to trapas. Kamarádka Lindsay mě ve snaze vyléčit mou plachost vyzvala, abych na večírku políbila náhodného kluka. Dylan byl urostlý a přitažlivý a já ho následovala dopokoje… jen abych zjistila, že je to koupelna. To už jsem ho mohla políbit jen stěží, zvlášť poté, co jsem zjistila, že má holku. Snažila jsem se mu vyhýbat, jak se jen dalo, ale úplně mi to nevyšlo. Osud z nás totiž nečekaně udělal spolubydlící… Teď se potkáváme každé ráno. Dylan si myslí, že budeme nejlepší kamarádi. S úsměvem mi říká, že ho moje roztržité chování fascinuje. Kdyby jen tušil, jak mi buší srdce, když se na mě takhle usmívá! Musí přece vědět, že mě přitahuje, nebo ne? Doufám, že to ví. Protože tentokrát je pro mě mnohem těžší od něj odtrhnout zrak.