Lara Taveirne Kolejność książek (chronologicznie)

Lara Taveirne vyrůstá v rodině s pěti dětmi, kde se pořád něco děje. Nejmladší z nich se jmenuje Wolf. Ten za sebou v osmnácti letech zabouchne dveře studentského pokoje a už o sobě nedá vědět. O půl roku později je jeho tělo bez života nalezeno v lese v Laponsku. Pod oblečením kriminalisté objeví deník, zprávu o jeho poslední cestě za polární září. O deset let později Lara deník svého zesnulého bratra opět otevírá. V knize Můj bratr Wolf se vrací do dětských let v teplém rodinném hnízdě, do turbulentních měsíců během Wolfova zmizení a do ještě turbulentnějších let po jeho smrti. Tímto způsobem podniká svou vlastní cestu, truchlivé putování, a to nikoliv ve snaze najít vysvětlení, ale jen světlé body v temnotě. Skutečný příběh a zkouška ohněm pro autorku, která se stejně jako její mladší bratr ráda nechává vést vlastní představivostí. Ryzí óda na literaturu a neodolatelnou přitažlivost fikce.

Lara groeit op in een gezin met vijf kinderen, met Wolf als de jongste. Op zijn achttiende verdwijnt hij na het sluiten van de deur van zijn studentenkamer. Zes maanden later wordt zijn levenloze lichaam gevonden in een bos in Lapland, met zijn dagboek over zijn laatste reis naar het noorderlicht. Tien jaar later opent Lara het dagboek van haar overleden broer en bekijkt ze brieven van haar vader en een boek dat hij over Wolf schreef. Ze reflecteert op haar gelukkige kinderjaren, de onrustige maanden van Wolfs vermissing en de turbulente jaren na zijn dood. In haar verhaal zoekt ze haar plek als schrijver en zus, en onderneemt ze een reis van rouw, niet op zoek naar antwoorden, maar naar lichtpuntjes in de duisternis. Dit waargebeurde verhaal is een beproeving voor de auteur, die net als haar broer altijd door haar verbeelding en de drang om verhalen te vertellen is geleid. Het is een eerbetoon aan de literatuur en de aantrekkingskracht van fictie. Lara Taveirne (1983) is een van de meest bijzondere stemmen van haar generatie en heeft vier romans geschreven, waaronder 'De kinderen van Calais' en het goed ontvangen 'Pluto'.

Een goudkleurige Volvo hobbelt over een doodlopende weg, gevolgd door een immense stofwolk. Achter het stuur zit een druk pratende vrouw onder een strooien hoed. Op de achterbank, onder al even indrukwekkende hoofddeksels, zitten haar drie oudste dochters. Uit het passagiersraam steekt het hoofd van de tienjarige Antonia. Zij draagt geen hoed. Haar korte haren wapperen terwijl ze Pluto binnenrijden, want zo noemen haar zussen het doodse platteland waar hun moeder in een opwelling een scheef dijkhuis heeft gekocht. 0In 'Pluto' beleeft Antonia de zomer van haar leven. Pas vele jaren later keert ze terug, met een baby in een draagdoek en een peuter aan de hand. Maar ditmaal is het geen zomer. Het dijkhuis is zwaar in verval. Antonia's hart ligt aan diggelen. De noordoostenwind blijft maar waaien. En de baby houdt niet op met huilen. 0In 'Pluto' biedt Lara Taveirne een volkomen authentieke blik op een van de grote thema's van het mensdom: verlies. Zonder mededogen laat ze haar rouwende personages afdalen in het schimmenrijk, met alleen een touwtje om de weg terug te vinden: de onbreekbare band tussen generaties. 00Lara Taveirne (1983), een van de eigenzinnigste schrijvers van haar generatie, schreef eerder de romans 'De kinderen van Calais' (2014. winnaar Debuutprijs, genomineerd voor de Bronzen Boekenuil), 'Hotel zonder sterren' (2015) en 'Kerkhofblommenstraat' (2018). 00.