Stefan Hertmans Książki

W 1979 Stefan Hertmans, autor Wojny i terpentyny, zakochał się w jednym ze starych, podupadających domów w belgijskim Gent. Poświęcił kilka dekad na doprowadzenie go do powtórnej świetności i uczynienie z niego czegoś więcej niż tylko budynku, w którym mieszka. Teraz, po latach spędzonych w domu, odkrywa, że kiedyś na jego kominku stało popiersie Hitlera, a w jego pokojach, wraz z rodziną, relaksował się zbrodniarz wojenny Willem Verhulst. Hertmans bada sekrety swojego domu i zagłębia się w historię rodziny, która jego dom zamieszkiwała przed nim, opowiadając przy tym zarówno pojedyncze historie małych tragedii, jak i wielkiej plamy, jaką była holenderska kolaboracja z nazistami.

Jedna z najgłośniejszych współczesnych powieści o I wojnie światowej. Nominowana do Międzynarodowej Nagrody Bookera w 2017 roku. W latach 80. umierający dziadek podarował Stefanowi Hertmansowi swoje dzienniki. Pisarz odważył się zajrzeć do zapisków Urbaina dopiero po latach. Życie jego dziadka naznaczyły biedne dzieciństwo u schyłku XIX wieku w Gandawie, trauma okopów I wojny światowej i wielka, niespełniona miłość. Ślady tej ostatniej Stefan śledzi w obrazach autorstwa Urbaina, kopisty wielkich mistrzów jak Tycjan, Rembrandt czy Velázquez. Wojna i terpentyna to intymny fresk, życie i tragedia flamandzkiego żołnierza rzucone na wielkie płótno ubiegłego stulecia.

Niezwykły fresk opowiada o małym bohaterze w czasie wielkiej wojny, który marzył o zostaniu artystą. Przed śmiercią Urbain, dziadek Stefana Hertmansa, przekazał mu dzienniki ze swojego życia. Wnuk obiecał zająć się tym materiałem, lecz przez lata obawiał się zajrzeć do tekstu, zdominowanego dramatycznymi historiami rodzinnymi. Kiedy w końcu to zrobił, uświadomił sobie, że musi opisać losy dziadka, naznaczone biedą, strasznymi doświadczeniami żołnierza frontowego w I wojnie światowej oraz przedwczesną śmiercią jego wielkiej miłości. Hertmans stworzył opowieść o okrucieństwie, strachu i przemocy, ale także o odwadze, nadziei i sile przetrwania. To nie tylko zapis nieco zapomnianej, lecz bogatej historii Flandrii, ale także powieść o ukrytej pasji i wpływie wojny na duszę skromnego, ale niezwykłego człowieka. Książka przedstawia życie, które zbiegło się z tragediami XX wieku, oraz pośmiertną próbę pozwolenia, aby to życie wybrzmiało. Stefan Hertmans, jeden z najbardziej cenionych pisarzy niderlandzkich, napisał wiele powieści, esejów i wierszy, zdobywając prestiżowe nagrody literackie. Dzieło to ukaże się w szesnastu krajach, a w Holandii miało dwadzieścia wydań.

A brilliant reconstruction of an incredible journey across medieval Europe to Egypt, and an untold story of forbidden love. In the small village in Provence where Stefan Hertmans has made his home, people have long spoken of an ancient pogrom and hidden treasure. Then, at the end of the nineteenth century, an extraordinary collection of Jewish documents was found in a synagogue in Cairo. Hertmans has based The Convert on these historical sources, tracing the life of a young Christian noblewoman who abandoned everything for the love of a rabbi's son. In this startlingly contemporary novel, Hertmans follows in her footsteps as the lovers flee through France together, pursued by crusading knights, and recounts her dazzling journey full of love and hardship, courage and hate, as she journeys on towards Jerusalem alone. The Convert brings the chaos of the Middle Ages to life with boundless imagination and stylistic ingenuity, portraying the tragic love story of a woman in exile and a world in flux.

"Forgetting is a strange power, because it makes memory possible. That is why all architecture from the past is something like the music of space, which surrounds us and sends us images that we have constantly to interpret." In Intercities, Stefan Hertmans thinks about what constitutes identity in present-day Europe. Looking at people and cities from the periphery, he tries to discover an "archaeology of streets and faces" which could bring him closer to himself. Set in peripheral cities such as Trieste, Marseille, Dresden and Bratislava, and in major ones like Vienna and Amsterdam, Intercities is about the feeling of being abroad, of losing part of one's self in order to gain a richer life. Mingling travel stories with philosophical reflections, Hertmans's poetic text proves the sixteenth-century observation that every journey is a "voyage around your own chamber". His book is a personal statement about living in Europe today which looks beyond the surface to the heart of contemporary urban existence.

Powieść uhonorowana Grand Prix Nagrody Goncourtów w 2013 roku to gorzki portret czasów po I wojnie światowej, ukazujący niekonwencjonalną przyjaźń i spektakularne oszustwo. To pierwsza część epickiej trylogii „Dzieci katastrofy”, która pokazuje, że wojna to interes, który trwa nawet po zawarciu pokoju. W listopadzie 1918 roku zdemobilizowani żołnierze wracają do domów jako przegrani, a rząd, składając hołd poległym, ignoruje potrzeby weteranów, takich jak Édouard Péricourt i Albert Maillard. Połączeni przyjaźnią opartą na poczuciu winy i solidarności, obaj mężczyźni wegetują na marginesie życia, podczas gdy inni odnoszą sukcesy, wykorzystując sytuację wojenną. Porucznik d’Aulnay-Pardelle postanawia skorzystać z rządowego przetargu na wojskowe cmentarze, a Édouard i Albert planują wielki przekręt, by się zemścić. Lemaitre tworzy tragedię straconego pokolenia, ukazując iluzję zawieszenia broni i machinacje finansowe. Powieść jest pełna ironii, politycznej niepoprawności i doskonałej intrygi, a w 2017 roku została zekranizowana przez Alberta Dupontela. To dzieło, które łączy doskonałą intrygę z literackim ciężarem, zasługując na miano wielkiej powieści egzystencjalnej.

Aus dem Niederländ. von Kötz, Kathrin Roman 205 S.

Was wissen wir über die Zeit, in der wir leben? Eins ist sicher: Wir spüren, dass die Dinge sich verändern. In 20 kurzen, klarsichtigen Essays wagt Stefan Hertmans einen Versuch, den großen gesellschaftlichen Verschiebungen der Gegenwart auf den Zahn zu fühlen. Mutig und differenziert greift er in aktuelle Debatten ein und liefert dringend gebotene und erhellende Zeitdiagnosen zu Themen wie Klimakrise, Identitätspolitik, Demokratie, Migration und technologischem Wandel.

De herinneringen van een "kleine Vlaamse leugenaar" op zoek naar de verloren tijd. Op groteske, maar even vaak ontroerende wijze steekt Stefan Hertmans (Gent, 1951) in zijn roman 'Naar Merelbeke' de draak met de drang die in elke schrijver huist, en dus ook in hem: het verlangen om zijn eigen kleine 'Op zoek naar de verloren tijd' te schrijven. Maar de "Grote Verteller" is hier een "aanstellerke" geworden, zoals zijn moeder hem na de verrassende ontknoping noemt. Bij de begrafenis van zijn legendarische oom Doresta zit hij stilletjes te juichen in de kerk: "Hij bestaat niet, jubelde het in mij, hij bestaat niet." Maar hebben we inmiddels niet toch fragmenten van het boek in handen waarin hij ons meeslepend over zijn jeugd wil vertellen? Met "Naar Merelbeke" heeft Stefan Hertmans een ironische bekentenis geschreven, maar ook een aanstekelijke pastiche op een van de opvallendste thema's van de Vlaamse literatuur: dat van de eigen roots.

Als er één zin is die sinds jaren in het bewustzijn van Stefan Hertmans galmt, is het de uitspraak die Viktor Klemperer ooit, tijdens het nazibewind, haast terloops, te midden van ellende en onzekerheid, met vaste hand in zijn beroemde dagboeken noteerde: "De tijdgenoot weet niets". Wat kun je zeggen over de eigen tijd?0Eén ding voelen we allen, overdenkt Stefan Hertmans in zijn lucide 'Verschuivingen': dit is een tijd van overgang naar iets wat we nog maar heel gedeeltelijk beginnen te begrijpen. Allen zijn we getuigen, ook al weten we slechts gedeeltelijk waarvan; in elk geval van onze moeilijk te ontcijferen actualiteit - en de verschuivingen die we elke dag voelen zonder ze te kunnen duiden. 0In even erudiete als sensitieve overdenkingen gaat Stefan Hertmans het avontuur aan om iets van deze tijdgeest te grijpen, om dat vast te leggen wat ons in de waan van de dag ontglipt.

Impressies van 24 Belgische en Nederlandse schrijvers van enkele wandelroutes door Brussel. De stad wordt bekeken en becommentarieerd door Bloem, het personage dat de schrijvers voor de gelegenheid in het leven riepen. Bloem in Brussel laat zich als een literaire wandelgids lezen en gebruiken.

"Wanneer student Dius bij zijn docent Anton aanbelt en hem zijn onvoorwaardelijke vriendschap aanbiedt, begint alles in hun beide levens te schuiven. Wat hen bindt is hun verlangen om in een andere tijd te leven – de ruimte van de polders, de sublieme schilderkunst, de schoonheid die verloren gaat. En die alsnog, weliswaar te laat, een van hen wereldberoemd zal maken, ondanks de zware littekens die het leven hun toebrengt. Met Dius vertelt Stefan Hertmans het onweerstaanbare levensverhaal van een onmodieuze kunstenaarsziel, in de grote traditie van de oude schildersbiografieën."--