Goran Vojnovič Książki

Moja Jugosławia ukazuje proces kształtowania się tożsamości młodego pokolenia tuż przed końcem istnienia Jugosławii i przez pierwszych kilkanaście lat po powstaniu na jej gruzach państw narodowych. Przedstawicielem tej generacji jest główny bohater, Vladan Borojević, syn Słowenki i Serba, oficera Jugosłowiańskiej Armii Ludowej. Służbowy wyjazd do Belgradu ojca wraz z rodziną i początek wojny w 1991 roku kończą szczęśliwe dzieciństwo chłopca w Puli. Ojciec znika z jego życia. Po siedemnastu latach Vladan przypadkowo trafia na jego ślad w internecie (generał Borojević ukrywa się jako zbrodniarz wojenny) i wyrusza do krajów byłej Jugosławii w poszukiwaniu ojca. Jest to zarazem wędrówka w poszukiwaniu przyczyn poczucia obcości, braku zakorzenienia i odebranej mu niegdyś tożsamości. Vladan zaczyna rozumieć, że rozpad jego rodziny ściśle łączy się z dezintegracją świata, który bezpowrotnie przeminął, i że głęboka dystrofia relacji rodzinnych i społecznych jest konsekwencją wojny. Książka, będąc także przewodnikiem po jugosłowiańskim krajobrazie pamięci, z cennymi obserwacjami zjawisk społecznych, etnicznych i obyczajowych, prezentuje krytyczne, choć niepozbawione humoru spojrzenie jej autora na stereotypy związane z mieszkańcami Bałkanów. Książka otrzymała Literacką Nagrodę Europy Środkowej ANGELUS 2020.

The Fig Tree is a multi-generational family saga, a tour de force spanning three generations from the mid-20th century through the Balkans wars of the 90s until present day; at its heart this is an intimate story of family, of relationships, of love and freedom and the choices we make. číst celé

Roman, koji je 2009. osvojio najznačajniju slovenačku književnu nagradu, smešten je u Fužinama, naselju u Ljubljani, koje podseća na novobeogradske blokove. Izgrađeno je tokom socijalizma za radnike sa juga SFRJ, a danas predstavlja geto pod vlašću kriminalaca i turbo-folk muzike. Glavni junak, Marko Đorđić, sedamnaestogodišnji sin emigranata bosanskih Srba i talentovani košarkaš, suočava se s krizom identiteta. Jedne večeri odlučuje da napusti košarku kako bi istražio svoje prave želje. Iako oseća da možda nije talentovan za slovenščinu, veruje da je sposoban za nešto drugo, ali njegovo poreklo često nadmašuje njegove ambicije. Tokom priče, Marko prolazi kroz niz teških iskustava, uključujući pijanstvo i hapšenje, što ga navodi da pošalje oca u Bosnu na "prevaspitavanje". U međuvremenu, slovenačka policija je pokušala da kazni autora zbog negativnog prikazivanja policajaca u romanu, nazivajući ih uvredljivim imenima. Nakon pritiska javnosti i umetničkih organizacija, policija je povukla tužbu, što ukazuje na napetosti između umetnosti i vlasti.

„Das Leben ist ein Sonntagnachmittag, wie Radovan sagen würde. Lang und langweilig, und nimmt ein schlimmes Ende.“ Widerwillig kehrt Marko in seine alte Heimat zurück. In Fužine, dem Vorort von Ljubljana, ist nichts mehr so, wie es war. Die Leute hängen nicht mehr in Trainingsanzügen vor dem Block ab. Die Jugendlichen beschmieren keine Aufzüge mehr und sehen jetzt aus wie brave Geklonte. Er gehört nicht mehr hierher und fühlt sich wie ein Außerirdischer. Seine Freunde sind Junkies oder zum Islam konvertiert, sein Vater hat einen Tumor und tut so, als ginge ihm das am Arsch vorbei. Nach zehn Jahren in der bosnischen Provinz bei Oma und Opa und nach einer unglücklichen Liebe zu einer abgefahrenen Muslimin versucht er dort, wo er nie zu Hause war, seinen Platz zu finden.