Ottessa Moshfegh Książki

Ciemne, pewne siebie i przenikliwe opowieści definiują twórczość Moshfegh, która posługuje brzydotą niczym intelektualnym scyzorykiem. Jej narracje, przypominające mity, odzwierciedlają style Angeli Carter, Flannery O'Connor i Harry'ego Crews, ukazując fascynację dziwakami i quasi-dziwakami. Moshfegh mistrzowsko angażuje czytelnika, a jej elektryzujące zdania przenikają zbiór, w którym humor, często niepokojący, przypomina obserwowanie kogoś z pełnymi krwi ustami. Krytycy chwalą ją jako głęboko utalentowaną artystkę, ustanawiając ją jako istotny głos w literaturze, badającą tematy izolacji społecznej i fizycznej. Przy kolejnych lekturach opowieści odsłaniają warstwy języka i zwarte narracje, które rezonują jak pieśni. Debiutancki zbiór Moshfegh jest oszałamiający, ukazując jej nadprzyrodzoną zdolność do krótkiej fikcji z doskonale uformowanymi opowiadaniami, które zaskakują ferocity i swobodną przemocą. W mrocznym tonie wyłania się czarny humor, przyciągający tych, którzy dostrzegają absurd w ponurych sytuacjach. W czasach nieprzewidywalnych dynamik klasowych, wyobraźnia Moshfegh uchwyca postacie z różnych środowisk, odzwierciedlając podzieloną Amerykę. Najlepsze opowiadania zestawiają nędzę z pięknem, chaos z porządkiem. Jej postacie, choć nieładne, są nieodparcie fascynujące, naznaczone przenikliwym dowcipem i niespodziewaną głębią emocjonalną, co czyni je wciągającymi i zabawnymi.

W średniowiecznej wiosce Lapvonie, niepełnosprawny chłopak, półsierota uważany za głupka, niespodziewanie staje się bohaterem walki o władzę monarszą, burząc stary porządek i jedynie słuszną wiarę. Nastoletni Marek, maltretowany syn wiejskiego pasterza, wierzy, że jego matka zmarła przy porodzie, ale zawsze może liczyć na miejscową akuszerkę, Inę, która zastąpiła mu matkę. Niewidoma Ina, obdarzona zdolnościami komunikacji z naturą, wykarmiła Marka w niemowlęctwie i pomagała innym dzieciom. Dla niektórych w wiosce jej umiejętności są darem niebios, dla innych – dowodem na bezbożność. W czasie rekordowej suszy i głodu, wiara ludzi w nadprzyrodzone istoty zostaje wystawiona na próbę przez zdeprawowanego seniora Lapvony. Gdy los Marka splata się z rodziną możnowładcy, na scenę wkraczają okultystyczne siły, wywołując katastrofę. W końcu granica między życiem a śmiercią oraz światem przyrody a duchami staje się niemal przezroczysta. Moshfegh, łącząc groteskę z tematyką pandemii, nierówności społecznych i korupcji, tworzy opowieść zarówno niezwykłą, jak i niepokojąco znajomą.

Okres bożonarodzeniowy nie przynosi radości młodej Eileen, która opiekuje się uzależnionym od alkoholu ojcem i pracuje jako sekretarka w więzieniu dla młodocianych przestępców. Jej dni wypełniają perwersyjne fantazje oraz drobne kradzieże, a noce spędza na sprzątaniu bałaganu po ojcu. Kiedy w Moorehead pojawia się piękna Rebecca Saint-John, Eileen jest nią oczarowana i dostrzega szansę na prawdziwą przyjaźń. Akcja rozgrywa się w śnieżnym krajobrazie Nowej Anglii przed Bożym Narodzeniem, a historia opowiedziana jest z perspektywy starszej Eileen, która wspomina te wydarzenia. To przerażająca, hipnotyzująca i zabawna opowieść, nawiązująca do tradycji Shirley Jackson i Vladimira Nabokova. Debiut literacki autorki zdobył uznanie, w tym Nagrodę Fundacji Hemingwaya/PEN oraz nominacje do Man Booker Prize i National Book Critics Circle Award. Eileen to postać, która łączy w sobie elementy różnych gatunków: psychologicznego napięcia, horroru i obsesji. Jej narracja jest mroczna, zaskakująca i pełna nieprzewidywalnych zwrotów akcji, co czyni tę powieść niezapomnianym dramatem psychologicznym, który fascynuje czytelników.

This is the story of a woman with no name. Young, thin, pretty, a recent Columbia graduate, she lives in an apartment on the Upper East Side of Manhattan paid for, like everything else, by her inheritance. Yet she longs to lose herself completely. It's the year 2000 in a city aglitter with wealth and possibility; what could be so terribly wrong? My Year of Rest and Relaxation is a savagely funny novel of a woman looking out from the abyss.

The debut novella from one of contemporary fiction's most exciting young voices, now in a new edition. Salem, Massachusetts, 1851: McGlue is in the hold, still too drunk to be sure of name or situation or orientation--he may have killed a man. That man may have been his best friend. Intolerable memory accompanies sobriety. A-sail on the high seas of literary tradition, Ottessa Moshfegh gives us a nasty heartless blackguard on a knife-sharp voyage through the fogs of recollection. They said I've done something wrong? . . . And they've just left me down here to starve. They'll see this inanition and be so damned they'll fall to my feet and pass up hot cross buns slathered in fresh butter and beg I forgive them. All of them . . . : the entire world one by one. Like a good priest I'll pat their heads and nod. I'll dunk my skull into a barrel of gin.

While on her daily walk with her dog in the woods near her home, Vesta comes across a chilling handwritten note. Her name was Magda. Nobody will ever know who killed her. It wasn't me. Here is her dead body. Shaky even on her best days, Vesta is also alone, and new to the area, having moved here after the death of her husband. Her brooding about the note grows quickly into a full-blown obsession- who was Magda and how did she meet her fate?