Helen Weinzweig Książki

Shirley Silverberg, mająca romans z tajemniczym szpiegiem, wyrusza do Toronto, gdzie staje w obliczu trudnej przeszłości. Miasto, pełne wspomnień, prowadzi ją przez historie opresji i zniewolenia. Spotyka różne postacie, takie jak kobieta uwięziona w obrazie Bonnarda, Żydówka wzięta do burdelu oraz kelnerka planująca samobójstwo. Autorka stawia pytania o wolność kobiet, granice pragnienia i warunki spełnionego życia. Proza Helen Weinzweig, kanadyjskiej pisarki o polsko-żydowskich korzeniach, zyskała status kultowy w Ameryce, pozostając nieznaną w Polsce. W posłowiu Magda Heydel podkreśla, że pod pozorami surrealistycznego thrillera kryje się opowieść o okrucieństwie i przemocy, dodająca nowy rozdział do historii „wariatek na strychu”, marginalizowanych przez patriarchalne normy. Fragment powieści ukazuje oczekiwanie Shirley na kochanka, w którym obecności szuka ukojenia przed przerażeniem, a jej myśli o miłości przeradzają się w refleksje o cierpieniu kobiet. Helen Weinzweig (1915–2010) debiutowała w 1968 roku, a jej najsłynniejsza powieść, wydana w 1980 roku, zdobyła City of Toronto Book Award.

Vieles an dieser Hochzeit ist ungewöhnlich. Das Brautpaar trägt denselben Haarschnitt und Anzug. Der Bräutigam ist schwul, die Braut promiskuitiv, der Pfarrer unecht, der Trauzeuge sturzbetrunken, die jeweiligen Ex- beziehungsweise aktuellen Lover sind anwesend, und bei der Aufforderung zum Einspruch verlassen einige Gäste die Kirche. Die geladenen Frauen sind mehrheitlich wütend, frustriert von schlechtem Sex, unzurechnungsfähigen Männern und zu vielen Abtreibungen. Das frisch getraute Paar stiehlt sich davon, um lieber im Auto Fast Food zu essen. Bei der heimlichen Rückkehr ist die Hochzeitssuite indes schon vergeben. »Ready? Ready.« Denn für diese beiden ist die Hochzeit nicht das Ende, sondern der Anfang ihrer Freiheit. Helen Weinzweig ist eine Meisterin des bitterbösen jiddischen Witzes und schreibt Sätze voller Wucht und Absurdität. Sie kreiert kuriose, lebendige Szenen, schaut in mannigfaltige Abgründe und spielt leichthändig auf der Klaviatur der Ironie in all ihren Facetten.