. Stanisław Beres Książki

Kiedy do rozmowy zasiadają najwybitniejszy przedstawiciel polskiej fantasy oraz znany historyk literatury, muszą posypać się iskry. Rozmowy Stanisława Beresia z Andrzejem Sapkowskim to zapis spotkania dwóch odmiennych osobowości. Na kartach tej książki ścierają się dociekliwość historyka z temperamentem dojrzałego pisarza, twórcy kultowego siedmioksięgu 'wiedźmińskiego' i trylogii 'husyckiej'. Dialogi te to nie drętwe ględzenie, lecz pełna energii debata nad ważnymi kwestiami światopoglądowymi i artystycznymi, które prowokują utwory pisarza. Książka nie jest dla tych, którzy interesują się jedynie przygodami wiedźmina, ale dla tych, którzy pasjonują się związkami historii i fantastyki, poglądami pisarza na literaturę oraz jego metodami twórczymi. Miłośnicy przygód i ambitniejszych odmian fantasy znajdą tu coś dla siebie. Sapkowski jawi się jako intrygujący bohater, obdarzony ogromną wiedzą, pewny swoich racji, zaskakujący w gustach i sądach. Jest szybki w słowie i reakcji, inteligentny, rzeczowy, a przy tym zawsze gotów do polemicznego starcia. W tym tomie ukazuje się jako wojownik fantastycznego never landu - jego twórca, ambasador i strażnik.

Mało jest poetów, których życie stało się symbolem losu całego pokolenia.Niewątpliwie należy do nich Tadeusz Gajcy jeden z najważniejszych przedstawicieli rocznika 1920. Nazwano ich Kolumbami, bo odkryli nieznany wcześniej kontynent terroru, cierpienia, strachu i śmierci.Wybitnie utalentowany poetycko, redaktor podziemnego czasopisma Sztuka i Naród, przekonany o swojej wyjątkowości, żył jak jego rówieśnicy intensywnie, szybko i twórczo czując nadchodzącą śmierć.Zginął na powstańczej reducie w wieku dwudziestu dwóch lat, a dowódcy natychmiast wnioskowali o przyznanie mu Krzyża Walecznych. Opublikował dwa szczupłe tomiki poetyckie, które przeszły do historii literatury. Do dziś zwracają uwagę oryginalną fantastyką, którą przeszywa lęk, dziecięcą wrażliwością, utkaną z obrazów apokaliptycznej grozy, wreszcie poczuciem absurdu chwili dziejowej, obserwowanej z niedowierzaniem jak rodzaj przerażającej groteski.

Tadeusz Konwicki est un écrivain controversé dans la littérature polonaise contemporaine. Ayant combattu - par les armes - l’occupant nazi, puis soviétique, il chantera les louanges du système stalinien, avant de devenir la bête noire littéraire de l’ex-régime communiste. Aussi la gageure était-elle grande d’entreprendre des entretiens avec un tel personnage. Ceux-ci ont été réalisés en 1984. Conçus à l’origine dans un but d’archivage, ils ont très vite donné matière à un ouvrage structuré et méticuleux, riche des confidences mais aussi des doutes et des contradictions de Konwicki. Par ses questions passionnées et perfectionnistes, parfois hautement risquées, Bereś suscite l’évocation du parcours personnel, politique, littéraire et artistique d’un auteur qui s’est aussi forgé de belles lettres de noblesse dans le domaine de la mise en scène cinématographique. Ces entretiens sont menés sans complaisance aucune. Le ton en est souvent virulent, chargé de dynamite, Konwicki se voyant poussé dans ses derniers retranchements. Mais l’esprit de dialogue et d’entente, de jeu aussi, triomphe : véritable maïeutique de l’échange constructif. Des entretiens à lire comme le prolongement d’une œuvre déjà imposante, sur laquelle ils apporteront maint éclairage.