Robert Fagles Kolejność książek (chronologicznie)

Epos grecki, oparty na antycznej ustnej tradycji epickiej, śpiewany przez Homera wierszem (tzw. heksametrem). Składa się z 24 pieśni. Pierwsze poświęcone są wędrówce Telemacha, syna Odyseusza, ojcu z kolei poświęcone są pozostałe księgi. Odyseja zaczyna się po zakończeniu dziesięcioletniej wojny trojańskiej. Odyseusz przez lata nie wraca z wojny do domu. Jego syn, 20-letni Telemach, dzieli dom z matką Penelopą. W ich siedzibie przebywa też 108 natarczywych zalotników, ubiegających się o rękę Penelopy i mających nadzieje na tron. Opiekunka Odyseusza, Atena, o jego przeznaczeniu rozmawia z najważniejszym z bogów - Zeusem - w momencie gdy Posejdona (boga niechętnego Odyseuszowi) nie ma na Olimpie. Atena przekonuje Telemacha, by szukał wieści o swym ojcu. Późniejsze pieśni to historia Odyseusza. W swojej powrotnej wędrówce trafia on kolejno na wyspę cyklopa Polifema, wyspę syren, wyspę zamieszkaną przez nimfę Kalipso. Przez cały ten czas Penelopa trzyma zalotników z dala od siebie. Obiecała, że wybierze jednego z nich, gdy skończy tkać sukno pogrzebowe dla Jednakże każdej nocy rozpruwa pracę z poprzedniego dnia W połowie III w. p.n.e. poemat został przetłumaczony na łacinę przez Lucjusza Liwiusza Andronika. Był to pierwszy przekład w literaturze europejskiej.

Iliada czyli Pieśń o Troi (Ilionie) opowieść o wojnie trojańskiej. Homer, któremu tradycja przypisuje autorstwo Iliady, jest postacią otoczoną legendami. Już Grecy okresu klasycznego i hellenistycznego nie mieli o nim pewnych wiadomości istniało wiele poglądów, co do miejsca jego narodzin i życia, przy czym najczęściej wymieniano Itakę, Smyrnę, Pylos, Argos, Kolofon, Ateny i Chios. Iliada jako najstarszy i zarazem bardzo obszerny grecki dokument pisany jest jednym z najważniejszych źródeł w dziejach starożytnej Grecji. Zawarte w niej mity zawierają wspomnienia wydarzeń historycznych, a przedstawione przez nią szczegółowe opisy życia Achajów i Trojańczyków stanowią przebogaty materiał. Epos obejmuje okres około 49 dni z dziesiątego ostatniego roku wojny trojańskiej. Gniew, bogini, opiewaj Achilla, syna Peleusa... - tak rozpoczyna się Iliada, której głównym motywem jest opowieść o tym, jak największy grecki wojownik Achilles w gniewie porzuca walkę z Trojańczykami. Achilles prosi swoją matkę Tetydę, by ubłagała Zeusa, by ten pomógł Trojańczykom, a tym samym zaszkodził Achajom. Zeus zsyła Agamemnonowi sen mający go skłonić do szturmu na Troję. Jednak wódz chce to zrobić podstępem, udając wycofanie swoich wojsk. Dochodzi do bitwy

The tragedy of Oedipus' daughter - a wise, fearless heroine who shuns society's laws - from the master Greek dramatist.

la Profesora Wacława Dawidowicza kultura antyczna musiała być czymś bardzo bliskim. Urodził się w roku 1909. Studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie ukończył w roku 1933. Całe Jego intelektualne uformowanie było zatem dziełem szkoły przedwojennej. Szkoły, w której przywiązywano wagę do klasycznego wykształcenia, w której uczono łaciny i greki. Decyzja Profesora o przekładzie Odyssei Homera była zatem - jeśli można tak tę kwestię ująć - oparta na solidnych podstawach warsztatowych. Ale chyba znacznie bardziej wypływała ona z doświadczenia blisko dziewięćdziesięcioletniego życia. Profesor zakończył tłumaczenie Odyssei u kresu swojej drogi. Z Przedmowy prof. Tomasza Bąkowskiego i prof. Mariusza Bogusza Publikacja dofinansowana przez kancelarię Głuchowski, Siemiątkowski, Zwara. Adwokaci i Radcowie Prawni oraz mecenasa Andrzeja Zwarę. Współwydawcą jest Wolters Kluwer.

Aristotle called "Oedipus The King," the second-written of the three Theban plays written by Sophocles, the masterpiece of the whole of Greek theater. Today, nearly 2,500 years after Sophocles wrote, scholars and audiences still consider it one of the most powerful dramatic works ever made. Freud sure did. The three plays--"Antigone," "Oedipus the King," and "Oedipus at Colonus"--Are not strictly a trilogy, but all are based on the Theban myths that were old even in Sophocles' time. This particular edition was rendered by Robert Fagles, perhaps the best translator of the Greek classics into English