Werner Haftmann Książki

„Gdzie i jak zaczęło się Dada, jest niemal tak trudne do określenia, jak miejsce narodzin Homera” – pisze Hans Richter, artysta i filmowiec ściśle związany z tym radykalnym ruchem od jego początków. W tej książce dokumentuje i śledzi historię Dada, od jego powstania w czasie wojny w Zurychu do jego upadku w Paryżu w latach 20., kiedy wielu jego członków dołączyło do ruchu surrealistycznego, aż po współczesność, gdy jego duch na nowo pojawił się w latach 60. w takich ruchach jak Pop Art. Ta wciągająca narracja świadka ożywiona jest obszernym wykorzystaniem dokumentów Dada, ilustracji i tekstów współczesnych dadaistów.

Offers a critical analysis of Chagall's paintings, graphics, mosaics, stained glass windows, and other works, with commentary on his themes, artistic development, and influence.

W lutym 1914 „Berliner Börsen-Courier” informuje o Emilu Noldzie, który „teraz w poszukiwaniu nowej sztuki stylu udał się na archipelag południowospołeczny” i „jak niegdyś Gauguin […] już od dłuższego czasu przebywa na wyspach Polinezji”. Emil Nolde (1867–1956), wielki północnoniemiecki ekspresjonista, poszukuje pierwotności, ludzi i społeczeństw, które wciąż żyją w harmonii z naturą. W październiku 1913 roku uczestniczy wraz z żoną Adą w „medyczno-demograficznej ekspedycji niemieckiej do Nowej Gwinei” organizowanej przez berlińskie Reichskolonialamt. Wcześniej w berlińskim muzeum etnograficznym prowadził liczne badania nad sztuką pozaeuropejskich ludów. Podczas podróży przez Syberię, Japonię i Chiny do Południowej Pacyfiku tworzy wiele akwarel i rysunków, głównie portretów miejscowych ludzi i ich otoczenia. 19 obrazów powstaje w trudnych warunkach: jako pracownię Nolde wykorzystuje policyjny areszt. „Sześć miesięcy podróżowaliśmy, sześć miesięcy spędziliśmy w Nowej Gwinei. Ten jeden rok był dla nas nieskończenie bogaty, tak bogaty, jakby zawierał dziesięć lat życia”, podsumowuje Nolde swoją podróż do Południowej Pacyfiku.

Darstellung von Leben und Werk des russisch-französischen Malers (1887-1985) und seiner Bedeutung für die Kunst des 20. Jahrhunderts. Mit Interpretationen zu rund 50 Gemälden, ausserdem Abbildungen von zeichnerischen und plastischen Werken und einer biografischen Übersicht.

Werner Haftmann sah es als seine Lebensaufgabe an, die moderne Kunst und ihre Vertreter, die während der NS-Diktatur als "entartet" gebrandmarkt worden waren, zu rehabilitieren. Der Kunsthistoriker widmete zahlreiche Publikationen den zu Unrecht verfemten Künstlern und ihrem Werk. Am 28. April 2012 wäre Haftmann hundert Jahre alt geworden. Aus diesem Anlass veröffentlichte der Hirmer Verlag eine Sammlung von 22 seiner programmatischen Vorträge und Schriften. Sie geben Einblick in sein Denken und Wirken, seine Beobachtungsgabe und seine Sprachbilder.

Werner Haftmann: "Verfemte Kunst. Bildende Künstler der inneren und äußeren Emigration in der Zeit des Nationalsozialismus". Mit einem Geleitwort von Bundeskanzler Helmut Kohl und einem Bericht von Leopold Reidemeister, hrsg. von Berthold Roland. DuMont Buchverlag, Köln 1986. 420 S., geb., 148,- DM