Poza zasada̜ przyjemności

Więcej o książce

W kwietniu 1919 roku, gdy Freud przystępował do pisania pierwszych kart Al di là del principio del piacere, Europa dopiero co wyszła z konfliktu, który zakończył pewną epokę. Długi, czteroletni okres był dla Freuda czasem poświęceń i rodzinnych zmartwień. Zakończona latem tego samego roku, ta praca stanowi znaczący wysiłek refleksji w świetle pewnych teorii, które pojawiły się w przeszłości i wymagały ogólnej rekonstrukcji. W 1915 roku, w Introduzione al narcissismo, Freud postulował istnienie libido odnoszącego się do samego siebie. Jednak stwierdzenie, że ludzka psychika w określonych warunkach zmuszona jest do powtarzania doświadczeń wyraźnie nieprzyjemnych, skłoniło go do sformułowania, obok dwóch podstawowych zasad przyjemności i stałości, trzeciej zasady – przymusu powtarzania: człowiek skłonny jest w snach i neurotycznych fantazjach przedstawiać już przeżyte traumatyczne doświadczenia. Freud przypisał przymusowi powtarzania znaczenie, które wykraczało poza czysty fakt psychiczny i dążyło do kosmicznego wyjaśnienia.