O przymierze z Niemcami Wybór pism 1923-1939

Więcej o książce

„Myśl polska winna pracować nie w kierunku poszukiwania koalicji równoważącej kooperację rosyjsko-niemiecką, gdyż taka koalicja, jak widzieliśmy, byłaby niemożliwością. Polska myśl polityczna winna pracować ku powołaniu do życia kombinacji politycznej odciągającej Niemców od Sowietów, właściwie Niemców od Rosji”. Władysław Studnicki, w swojej publicystyce z dwudziestolecia międzywojennego, ukazuje determinację w dążeniu do postawionego celu oraz bogactwo argumentacji zwolenników sojuszu z Niemcami. Podkreśla, że sukces tej koncepcji nie zależał od prostego „tak czy nie?”, ale od konsekwentnej realizacji długoterminowego planu, który należało wdrożyć w okresie dobrej koniunktury. Jego trafne przewidywania i logiczna argumentacja czynią dorobek Studnickiego jednym z najciekawszych w polskiej myśli politycznej, stawiającym czoła wyzwaniom państwa słabego w obliczu mocarstw. Spór o szanse i zagrożenia związane z ideą sojuszu polsko-niemieckiego sprowadza się do dylematu: czy w 1938 roku należało przyjmować żądania niemieckie. Dla zwolenników przymierza Warszawy z Berlinem sprawa była bardziej złożona, a powodzenie wymagało konsekwentnej realizacji planu, zapoczątkowanej zerwaniem współpracy niemiecko-sowieckiej. Studnicki, autor profetycznej książki, był czołowym rzecznikiem tej koncepcji, a jego publicystyka z lat 20. i 30. XX wieku dowodzi, jak wielu błędnych założeń można było uniknąć.