Tkacze

Więcej o książce

Żaden inny utwór sceniczny nie przysłużył się bardziej sprawie międzynarodowego proletariatu niż Tkacze Gerharta Hauptmanna. Dramat ten przez dekady wzruszał i uświadamiał, skłaniał do refleksji oraz jednoczył ludzi ciężkiej pracy. Wrażenie, jakie wywarł, jest nie do opisania; to arcydzieło, które na widzach zrobiło ogromne wrażenie. Widzowie z wyższych sfer ocierali łzy, a kobiety, dotknięte protestem głodnych, były moralnie przybite, co było widoczne na ich twarzach. Pięćdziesiąt lat po krwawych zamieszkach, Hauptmann podejmuje temat powstania tkaczy, początkowo spisując sztukę w zniemczonym dialekcie śląskim jako De Waber, a następnie wydając ją po niemiecku jako Die Weber. Wartość historyczna dramatu wzbogacona jest osobistymi opowieściami o pracy w zakładach tkackich, przekazywanymi w rodzinie pisarza. Powstaje dzieło wybitne, stanowiące przykład naturalizmu w dramaturgii, z nowoczesnymi rozwiązaniami. Mimo początkowego zakazu wystawiania, sztuka została odegrana w Deutsches Theater w Berlinie i jest grana do dziś w wielu europejskich teatrach. W 1912 roku Hauptmann otrzymuje Nagrodę Nobla za swoją twórczość, a Tkacze stają się jednym z jego najbardziej znanych utworów.