Ostatnie stadium

Więcej o książce

Elin, lekarz rodzinny, od lat zmaga się z frustracją związaną z hipochondrią pacjentów oraz rolą idealnej żony i matki. Wieczorami topi smutki w butelce wina i binge-watches seriale. Jej mąż, Axel, jest wiecznie nieobecny, zaabsorbowany swoimi pasjami narciarskimi. Pewnego dnia, przez pomyłkę, Elin wysyła zaproszenie na Facebooku do swojego byłego chłopaka, Bjorna, co wywraca jej życie do góry nogami. Zdezorientowana, porzuca dom i zaczyna się ukrywać w swoim gabinecie, gdzie kontempluje swoje nieszczęśliwe małżeństwo i krytykuje pacjentów. Towarzyszy jej ludzki szkielet anatomiczny, Tore, którego sarkastyczny głos nieustannie rozbrzmiewa w jej myślach. Powieść jest ironicznym komentarzem do iluzji szczęścia w bogatych krajach skandynawskich. Mimo przynależności do uprzywilejowanej klasy, Elin doświadcza załamania nerwowego, co ukazuje satyrę na klasę średnią w systemie opieki społecznej, który czyni obywateli wymagającymi i otępiałymi. Kryzys bohaterki pozwala jej dostrzec wady pacjentów, a książka staje się bezkompromisowym obrazem społeczeństwa domagającego się coraz więcej. Śmiech zamiera w gardle, gdy uświadamiamy sobie, że historia ta dotyczy również nas.