Długodystansowiec

Więcej o książce

Nienawidzi sportu, ale nie ma wyboru. Podczas zawodów w „Reichsprotektoracie” odkrywane jest jego talent jako biegacza; ma siedemnaście lat. Na pierwszych mistrzostwach po wojnie ustanawia dwa rekordy kraju. Jego styl biegu jest suboptymalny, jednak trenuje w ciężkich butach, z obciążeniem i rozwija własny finisz. Na pierwszej powojennej olimpiadzie w Londynie zdobywa złoto dla CSSR i zostaje awansowany na porucznika. Cztery lata później w Helsinkach zdobywa trzy złote medale, a świat mu kibicuje. Ustanawia osiem rekordów świata i zostaje kapitanem, zawsze w czerwonym, kolorze rewolucji proletariackiej, stając się symbolem realnego socjalizmu. Raz staje po „złej” stronie: podczas „Praskiej Wiosny” z czołgu wzywa żołnierzy radzieckich do powrotu do domu. Za to zostaje na osiem lat zesłany do kopalni uranu. Po powrocie do Pragi, pracując jako śmieciarz, nadal cieszy się aplauzem mieszkańców. Oszałamiająca kariera biegacza długodystansowego Emila Zátopeka rozciąga się między okupacją jego ojczyzny w 1939 roku a inwazją Rosjan w 1968 roku, która zakończyła „Praską Wiosnę”. Mały powieść Echenoza staje się wstrząsającą parabolą dyktatury.