Dziewczęta z Nowolipek

Więcej o książce

Powieści Gojawiczyńskiej muszą robić wrażenie, muszą wciągać, bo apelują do tych sfer wiedzy, doznania i wzruszenia, które są powszechnie wspólne, swojskie, nacechowane intymnością zwyczajną. Współprzeżycie jest warunkiem koniecznym odbioru powieści, a jednocześnie zagwarantowanym przez jej strukturę technikę narracji, i tożsamość doświadczenia pozaliterackiego, a także przez owe małe realia opisu, które są nie tylko trafnie dobranymi rekwizytami codzienności, ale również łatwymi i czytelnymi symbolami ludzkiego losu. Związek pisarza i czytelnika jest tym autentyczniejszy, że twórca z góry rezygnuje z przewagi, jaką daje mu literatura, że czuje się przede wszystkim kronikarzem i poetą ludu warszawskiego, z którego kulturą społeczną pozostaje ściśle związany.