Pochwała nieokreśloności

Więcej o książce

Kiedy różnorodne smaki przestają się sobie przeciwstawiać, tworzą jedność, co pozwala dotrzeć do niezróżnicowanego źródła wszystkich rzeczy. Ta nieokreśloność, będąca wyrazem właściwości centrum, sprawia, że rzeczywistość nie jest już „zablokowana” w swoich odrębnych przejawach. Materialna rzeczywistość staje się przejrzysta i otwarta na transformacje. Nieokreśloność wzywa nas do wewnętrznego oderwania i stanowi moralną zaletę w relacjach z innymi, gwarantując naszą autentyczność i stanowiąc podstawę osobowości. Umożliwia współistnienie naszych zdolności, które możemy wykorzystywać w zależności od okoliczności. To punkt wspólny, w którym spotykają się nurty myśli chińskiej: konfucjanizm, taoizm, buddyzm. Nieokreśloność nie jest traktowana jako abstrakcyjny temat badań, ani nie jest uznawana za coś niepoznawalnego. Sztuka chińska – malarstwo, muzyka, poezja – ukazuje ją poprzez surowość i bogactwo. Nieokreśloność prowadzi nas do granicy rzeczywistości dostępnej zmysłom, gdzie zaczyna się ona rozmywać. To przekraczanie nie prowadzi do innego metafizycznego świata, lecz ukazuje ten świat, oczyszczony z nieprzejrzystości, pełen możliwości i przeniknięty nieskończoną radością.