Elżbieta Seria

Opowieść Angielki, która pokochała Pomorze. Książka jest równocześnie fascynującym pamiętnikiem namiętnej ogrodniczki, która tworzy swój mały raj wśród pomorskich kartofli, łubinu i łanów zboża... Był marzec 1896 roku. Na szczecińskim dworcu, który do dzisiaj niewiele się zmienił, wysiada z pociągu hrabina von Arnim i jej mąż. Czeka na nich powóz, którym jadą do pomorskich włości hrabiego, do wsi Nassenheide. Jest w zwyczaju, by nową szkołę otwierała żona dziedzica. Później Elizabeth idzie na samotny spacer do opuszczonego ogrodu. „Nie wiem, czy to zapach mokrej ziemi a może zbutwiałych liści przypomniał mi nagle dzieciństwo i wszystkie szczęśliwe dni, które przeżyłam w ogrodzie”.W autobiograficznej powieści dowcipnie i z lekką ironią opisała codzienność pomorskiej wsi. Przeżyłam liczne rozczarowania, ale chyba się już dużo nauczyłam. Pokora i upórsą prawie tak samo konieczne w ogrodnictwie jak deszcz i słońce, a każde niepowodzenie musi być odskocznią do uzyskania pożądanych rezultatów.

This travel story is shot through with the Elizabeth von Arnim's special self-deprecating wit and character sketches. In 1901, the "real" Elizabeth holidayed on the Baltic island of Rügen with just her maid, a coachman, a carriage piled with luggage, and a woman friend. But from such unpromising beginnings Elizabeth weaves a captivating farrago round her encounters. There's the bishop's wife and her personable son, a dressmaker and, astonishingly, a long-lost cousin who is trying to evade the pursuit of her professor husband. Meanwhile, Elizabeth's friend goes on knitting, and knitting, and knitting, in a travel story of great charm, wit, and perception.

Kinder bei Laune zu halten und ihre Phantasie anzuregen – vor diese Aufgabe sah sich Elizabeth von Arnim mit fünf kleinen Kindern nicht gerade selten gestellt. Die Mühelosigkeit, mit der sie ihre zahlreichen Romane schrieb, verdankt sie wohl nicht zuletzt der Übung, die sie durch Geschichtenerzählen erlangte. Mit diesem kleinen Text gibt sie gewissermaßen Einblick in ihren häuslichen Alltag. Wie stets tut sie das mit Scherz, Satire, Ironie und zuweilen tieferer Bedeutung. Elizabeth von Arnim hat mittlerweile auch ihre deutschen Leser verzaubert: Die Verfilmung des Romans ›Verzauberter April‹ und ihre Romane ›Elizabeth und ihr Garten‹, ›Elizabeth auf Rügen‹, ›Alle meine Hunde‹, ›Einsamer Sommer‹, ›Die Reisegesellschaft‹, ›Vera‹, ›Jasminhof‹ und ›Sallys Glück‹ zählen in den gebundenen wie in den Taschenbuchausgaben zu den Bestsellern des Insel Verlags. Und in der Bibliothek Suhrkamp ist erschienen: ›Der Garten der Kindheit‹.

' "Oh, my dear, relations are like drugs, - useful sometimes, and even pleasant, if taken in small quantities and seldom, but dreadfully pernicious on the whole, and the truly wise avoid them" ' Taking respite from the Man of Wrath, her children and her stifling household, Elizabeth discovers that the path to joy lies in having a garden, rather than a room, of one's own. This enchanting semi-autobiographical novel delighted readers when it first appeared in 1898 and has never been out of print since. The Penguin English Library - collectable general readers' editions of the best fiction in English, from the eighteenth century to the end of the Second World War.

This delightful companion to the famous Elizabeth and Her German Garden is a witty, lyrical account of a rejuvenating summer. Descriptions of magnificent larkspurs and burning nasturtiums give way to those of cooling forest walks, and of clambering up the mud bank when the miller is not in view. Rainy days prompt a little philanthropy, until the sun returns the gardener to the refuge of her beloved plants. Yet the months are not as solitary as she'd planned—there's the Man of Wrath to pacify and the April, May, and June babies to amuse. Here, with the pleasing astringency for which she is noted, Elizabeth von Arnim returns to the heroine and the garden she immortalized.