Erweiterte Neuausgabe zum 140. Geburtstag am 8. Juli 2007 Käthe Kollwitz war eine hellwache und engagierte Zeugin ihrer Zeit. Die 35 Lebensjahre, die wir in ihren Tagebüchern hautnah miterleben, umfassen drei deutsche Reiche und zwei Weltkriege. Wir lesen von den Ängsten der Mutter um ihre Familie, vom Zweifeln und Leiden an der künstlerischen Arbeit. Persönliche Erlebnisse und historische Ereignisse verschmelzen in diesem Buch zu einem Dokument von einmaliger Intensität.
Sie ist die geniale Künstlerin der Menschlichkeit. Ihr Werk zählt zu den bedeutendsten ihres Jahrhunderts und ist gleichzeitig ein humanes Dokument unserer Zeit. Kaum etwas blieb ihr erspart: Widerstände gegen ihre Arbeit, zwei Kriege, der Tod naher Menschen, Leiden und Elend in ihrer Umgebung. Käthe Kollwitz hat sich dem gestellt, ging ihren Weg geradlinig, menschlich und künstlerisch. Diese sehr persönlichen Tagebuchblätter, lebensklug, sensibel und warm im Ton, sind ihr „Testament des Herzens“.
Die Tagebücher der Künstlerin Käthe Kollwitz geben uns auf anrührende Weise Einblick in ihr Leben, ihr Verhältnis zu ihrer Familie - der Mutter, den Geschwistern, dem Ehemann, den Kindern - aber auch in ihre Ansichten über die Welt, die Politik, die Kunst, über ihre eigene Arbeit. Zeichnungen und Fotos einiger ihrer plastischen Arbeiten ergänzen die Tagebücher.
Żaden inny utwór sceniczny nie przysłużył się bardziej sprawie międzynarodowego proletariatu niż Tkacze Gerharta Hauptmanna. Dramat ten przez dekady wzruszał i uświadamiał, skłaniał do refleksji oraz jednoczył ludzi ciężkiej pracy. Wrażenie, jakie wywarł, jest nie do opisania; to arcydzieło, które na widzach zrobiło ogromne wrażenie. Widzowie z wyższych sfer ocierali łzy, a kobiety, dotknięte protestem głodnych, były moralnie przybite, co było widoczne na ich twarzach. Pięćdziesiąt lat po krwawych zamieszkach, Hauptmann podejmuje temat powstania tkaczy, początkowo spisując sztukę w zniemczonym dialekcie śląskim jako De Waber, a następnie wydając ją po niemiecku jako Die Weber. Wartość historyczna dramatu wzbogacona jest osobistymi opowieściami o pracy w zakładach tkackich, przekazywanymi w rodzinie pisarza. Powstaje dzieło wybitne, stanowiące przykład naturalizmu w dramaturgii, z nowoczesnymi rozwiązaniami. Mimo początkowego zakazu wystawiania, sztuka została odegrana w Deutsches Theater w Berlinie i jest grana do dziś w wielu europejskich teatrach. W 1912 roku Hauptmann otrzymuje Nagrodę Nobla za swoją twórczość, a Tkacze stają się jednym z jego najbardziej znanych utworów.
"Even as a young artist, Käthe Kollwitz was a careful observer of people within their physical and social environment and - one of the few female artists - she described the darker side of the rapid development of industrial society lived between the factory and the tenement. She portrayed the entire range of human expression: motherly love, erotic sensuality, death and und despair. These drawing are being presented together in an exciting dialogue with the aesthetically surprisingly modern photographs of every day in Berlin around 1900 by Heinrich Zille for the first time. The photographic series shows a fragile, disordered, often cheerful, but also raw reality of the city that provided the authentic reality of the graphic art of Käthe Kollwitz"--Publisher's website.
Auch mütterliche Ratschläge an den Sohn können literarisch reizvoll sein, wenn sie mit Betrachtungen über Kunst und Berichten über das emotionale Erleben des Kunstbetriebes im Kontrast stehen.
