Martin de Haan Książki

Frankrijks sterschrijver Michel Houellebecq, auteur van de internationale bestsellers 'Elementaire deeltjes' en 'Platform' is van ver gekomen. Het grote publiek leerde hem kennen toen hij in 1994 opzien baarde met zijn debuutroman 'De wereld als markt en strijd', maar op dat moment had hij al drie boeken op zijn naam staan: een dichtbundel, een essay over de fantasy-auteur H.P. Lovecraft en een poëtisch manifest met de titel 'Leven, lijden, schrijven'. Met name de laatste twee zijn onmisbaar voor wie iets van de schrijver Houellebecq wil begrijpen: ze leggen de basis voor zijn latere werk en geven er reliëf aan. In 'De koude revolutie' verschijnen ze voor het eerst samen in één band, omlijst door een groot aantal kortere, deels nog niet eerder gepubliceerde teksten: van scheldkritieken ('Jacques Prevert is een lul') tot liefdesverklaringen, van filosofische beschouwingen tot dagboekachtige observaties. De derde steunpilaar van de bundel is het lange essay 'Nader tot de ontreddering', waarin Houellebecq een bijna boeddhistische onthechting lijkt te bepleiten: "Ieder individu kan in zichzelf een soort koude revolutie teweegbrengen door even buiten de informatief-publicitaire stroom te gaan staan." Deze confrontaties en bespiegelingen vormen samen het denkkader van een explosief oeuvre, even belangwekkend en even scherp en beweeglijk geschreven als Houellebecqs romans.

Pierwsza publikacja w 1984 roku, ta powieść jest najważniejszym dziełem Milana Kundery, łączącym jego kluczowe tematy. Fabuła koncentruje się na losach kilku postaci (i psa), które odkrywają, że jedynym, co im pozostaje, jest tytułowa lekkość. Kundera bada przypadek jako siłę kształtującą ludzkie życie. Miłość, wybory życiowe, a także relacje z innymi ludźmi są determinowane przez przypadek. W kontekście totalitaryzmu, przypadek staje się jeszcze bardziej paradoksalny, gdyż reżim stara się go wyeliminować, narzucając sztuczne ograniczenia. Biografie postaci wirują pomiędzy prawdą a fikcją. Styl powieści jest lekki i pozornie chaotyczny, wypełniony ogólnymi stwierdzeniami, które można uznać za nieważne. Kiedy Milan przekazał mi rękopis, jego treść poruszyła mnie głęboko, przypominając o moich doświadczeniach z Pragi w 1968 roku oraz o polskim Sierpniu. Uważałam, że powieść zawiera cenne doświadczenia dla polskiego czytelnika, więc poprosiłam Kunderę o zgodę na tłumaczenie. Z entuzjazmem się zgodził i dokładnie przeczytał przekład, mimo że nie znał polskiego. Kundera, urodzony w 1929 roku, jest jednym z najbardziej znanych czeskich pisarzy, uczestnikiem Praskiej Wiosny, który w 1975 roku emigrował do Francji.

Powieść, która stała się wydarzeniem, zanim trafiła do księgarń, a wkrótce po premierze została uhonorowana prestiżową Nagrodą Goncourtów oraz otrzymała wyróżnienie „Lista Goncourtów: polski wybór”. Jed Martin, debiutujący artysta, odnosi olbrzymi sukces za sprawą zdjęć przedstawiających mapy, po czym powraca do swojej pierwotnej twórczości, czyli do malarstwa. Wstęp do katalogu wystawy jego obrazów ma napisać światowej sławy pisarz, Michel Houellebecq – typ niezbyt przystępny, zdecydowanie za dużo pijący i strasznie zaniedbany. Między artystami zawiązuje się nić przyjaźni. Gdy kilka lat później pisarz zostaje zamordowany, Martin decyduje się pomóc w wyjaśnieniu przerażającej zbrodni.

Niebezpieczna w sposób, w jaki literatura ma być niebezpieczna – budzi uśpioną wrażliwość. „The New York Observer” Michel Renault pracuje w ministerstwie kultury. Wiedzie monotonne życie, a jego zainteresowania nie wykraczają poza seks i telewizję. Odziedziczony po ojcu spadek przeznacza na podróż do Tajlandii – raju seksturystów. Tam poznaje młodą, piękną Valerie, pracującą w biurze podróży. Po powrocie do Francji zostają kochankami i wspólnie wprowadzają w życie pomysł Michela – zorganizowaną seksturystykę do krajów Trzeciego Świata. Tylko tak bowiem, twierdzi bohater, Zachód i Wschód mogą pomóc sobie nawzajem. Houellebecq rozwija przenikliwą diagnozę zdegenerowanego Zachodu – zdominowanego przez wszechobecne współzawodnictwo i plagę przemocy – oraz zaślepionego przez materializm Wschodu.

Ravel is a beguiling and original evocation of the last ten years in the life of the musical genius Ravel, written by novelist Jean Echenoz. The book opens in 1928 as Maurice Ravel—dandy, eccentric, curmudgeon—crosses the Atlantic abroad the luxury liner the SS France to begin his triumphant grand tour of the United States. A “master magician of the French novel” (The Washington Post), Echenoz captures the folly of the era as well as its genius, including Ravel’s personal life—sartorially and socially splendid—as well as his most successful compositions from 1927 to 1937. Illuminated by flashes of Echenoz’s characteristically sly humor, Ravel is a delightfully quirky portrait of a famous musician coping with the ups and downs of his illustrious career. It is also a beautifully written novel that’s a deeply touching farewell to a dignified and lonely man going reluctantly into the night.

Młody biolog, przesiadujący w nieskończoność nad swoją pracą, i jego przyrodni brat, pogrążający się w kryzysie psychicznym nałogowy konsument pornografii, uosabiają zdaniem autora dwa skrajne sposoby życia we współczesnej cywilizacji. Życie obu bohaterów i ich matki toczy się w świecie pozbawionym szczęścia i jakichkolwiek innych uczuć. Kiedy obsesje seksualne przywodzą jednego z braci na skraj obłędu, drugi pracuje nad genetycznym modelem nieśmiertelnej i bezpłciowej istoty ludzkiej. Książka łącząca elementy powieści obyczajowej, eseju i science fiction wywołała we Francji istną burzę, a nieprzyznanie jej autorowi nagrody Goncourtów porównywano z odrzuceniem przez jury Podróży do kresu nocy Céline'a.

A Daily Express Book of the Year, this novel is described as 'the most important novelist to have been publishing in all of Europe over the past three decades' by The Sunday Times. It presents an extended meditation on human frailty and the lack of spirituality in the Western world, showcasing the author's compassion and belief in love's redemptive power. Set in 2027, France faces economic decline and moral decay amidst a tense presidential campaign. The nation grapples with a series of mysterious cyberattacks that baffle the best minds at the DGSI, the French counter-terrorism agency. Paul Raison, an advisor to the Finance Minister, is at the center of this turmoil. His wife, Prudence, works in the Treasury, and their father, Édouard, a retired DGSI employee, suffers a stroke. This crisis offers Paul and Prudence a chance to mend their strained family ties as they strive to free their father from a medical facility where he is deteriorating. The author reveals new dimensions in his writing, blending compassion with the rage and irony that have characterized his acclaimed works. Translated from French by Shaun Whiteside, this novel achieved bestseller status in both France and Germany.

Wydana w dzień zamachu na redakcję „Charlie Hebdo” książka przedstawia wizję przyszłości inną niż wszystkie Przed wyborami w 2022 roku życie Fran?oisa wyglądało zupełnie zwyczajnie – jako uznany w gronie specjalistów badacz twórczości Jorisa-Karla Huysmansa wykłada literaturę na Sorbonie. Życie upływa mu monotonnie na pisaniu kolejnych artykułów, prowadzeniu zajęć i przelotnych romansach. Kiedy wybory prezydenckie wygrywa kandydat Bractwa Muzułmańskiego, Mohammed Ben Abbes, Fran?ois musi nieoczekiwanie przystosować się do nowej, obcej rzeczywistości.

Rzucając światło na najpoważniejsze problemy, jednocześnie unikając poważnych stwierdzeń, oraz fascynując się rzeczywistością współczesnego świata, Kundera w "Święcie nieistotności" unika realizmu. Dla tych, którzy znają wcześniejsze dzieła autora, chęć włączenia elementu „nieseriozności” w powieść nie jest zaskoczeniem. W "Nieśmiertelności" Goethe i Hemingway spędzają czas razem, rozmawiając i bawiąc się, a w "Wolności" Véra, żona autora, mówi mu, że chciałby napisać powieść, w której żadne słowo nie byłoby poważne. Zamiast jednak zachować ostrożność, Kundera w pełni realizuje swoje estetyczne marzenie w tej powieści, którą można postrzegać jako zaskakujące podsumowanie całej jego twórczości. To zabawne podsumowanie, zabawny epilog, śmieszny śmiech inspirowany naszą epoką, która jest komiczna, ponieważ utraciła poczucie humoru. Co można jeszcze powiedzieć? Nic. Czytajcie!

In het sanatorium waar ze wordt behandeld, krijgt een jonge vrouw een brief van haar geliefde. Hij kondigt haar aan dat hij trouwt met een ander. Zij antwoordt hem uit naam van het leven dat haar al ontsnapt, uit naam van een liefde zonder compromissen. Commentaar is de autopsie van een breuk en tegelijk een requisitoir tegen de trouweloze die zijn geliefde verlaat voor een andere vrouw. Geconfronteerd met dit verlies houdt de schrijfster de eer aan zichzelf en snijdt de man die haar versmaadt weg uit haar lichaam en uit haar leven - hoe kort dat ook zal zijn. MARCELLE SAUVAGEOT [1900-1934] is de auteur van één dun boekje: Commentaar. Het verscheen in 1933, een paar maanden voor haar dood, in een oplage van 163 exemplaren, en leidde lange tijd een schaduwbestaan, tot het in 2004 alsnog de Franse bestsellerslijsten beklom. De onderkoelde stijl maakt Commentaar tot een zeldzaam indringende leeservaring. 'Een boekje dat zo bitter, zo zuiver, zo nobel, zo lucide, zo elegant, zo streng en zo hoogstaand is in zijn desolate verscheurdheid (...)' Paul Claudel

Non pas « Pourquoi on meurt ? », mais « Comment on meurt ? ». Que nous mourrions est une chose, que la grande Faucheuse égalise in fine la condition des hommes, puissants ou misérables, ne fait pas l’ombre d’un doute. Mais le dernier combat, l’agonie, est un acte encore socialisé et toujours tabou dans notre société moderne.