Martin de Haan Książki

Pierwsza publikacja w 1984 roku, ta powieść jest najważniejszym dziełem Milana Kundery, łączącym jego kluczowe tematy. Fabuła koncentruje się na losach kilku postaci (i psa), które odkrywają, że jedynym, co im pozostaje, jest tytułowa lekkość. Kundera bada przypadek jako siłę kształtującą ludzkie życie. Miłość, wybory życiowe, a także relacje z innymi ludźmi są determinowane przez przypadek. W kontekście totalitaryzmu, przypadek staje się jeszcze bardziej paradoksalny, gdyż reżim stara się go wyeliminować, narzucając sztuczne ograniczenia. Biografie postaci wirują pomiędzy prawdą a fikcją. Styl powieści jest lekki i pozornie chaotyczny, wypełniony ogólnymi stwierdzeniami, które można uznać za nieważne. Kiedy Milan przekazał mi rękopis, jego treść poruszyła mnie głęboko, przypominając o moich doświadczeniach z Pragi w 1968 roku oraz o polskim Sierpniu. Uważałam, że powieść zawiera cenne doświadczenia dla polskiego czytelnika, więc poprosiłam Kunderę o zgodę na tłumaczenie. Z entuzjazmem się zgodził i dokładnie przeczytał przekład, mimo że nie znał polskiego. Kundera, urodzony w 1929 roku, jest jednym z najbardziej znanych czeskich pisarzy, uczestnikiem Praskiej Wiosny, który w 1975 roku emigrował do Francji.

Powieść, która stała się wydarzeniem, zanim trafiła do księgarń, a wkrótce po premierze została uhonorowana prestiżową Nagrodą Goncourtów oraz otrzymała wyróżnienie „Lista Goncourtów: polski wybór”. Jed Martin, debiutujący artysta, odnosi olbrzymi sukces za sprawą zdjęć przedstawiających mapy, po czym powraca do swojej pierwotnej twórczości, czyli do malarstwa. Wstęp do katalogu wystawy jego obrazów ma napisać światowej sławy pisarz, Michel Houellebecq – typ niezbyt przystępny, zdecydowanie za dużo pijący i strasznie zaniedbany. Między artystami zawiązuje się nić przyjaźni. Gdy kilka lat później pisarz zostaje zamordowany, Martin decyduje się pomóc w wyjaśnieniu przerażającej zbrodni.

Niebezpieczna w sposób, w jaki literatura ma być niebezpieczna – budzi uśpioną wrażliwość. „The New York Observer” Michel Renault pracuje w ministerstwie kultury. Wiedzie monotonne życie, a jego zainteresowania nie wykraczają poza seks i telewizję. Odziedziczony po ojcu spadek przeznacza na podróż do Tajlandii – raju seksturystów. Tam poznaje młodą, piękną Valerie, pracującą w biurze podróży. Po powrocie do Francji zostają kochankami i wspólnie wprowadzają w życie pomysł Michela – zorganizowaną seksturystykę do krajów Trzeciego Świata. Tylko tak bowiem, twierdzi bohater, Zachód i Wschód mogą pomóc sobie nawzajem. Houellebecq rozwija przenikliwą diagnozę zdegenerowanego Zachodu – zdominowanego przez wszechobecne współzawodnictwo i plagę przemocy – oraz zaślepionego przez materializm Wschodu.

Ravel is a beguiling and original evocation of the last ten years in the life of the musical genius Ravel, written by novelist Jean Echenoz. The book opens in 1928 as Maurice Ravel—dandy, eccentric, curmudgeon—crosses the Atlantic abroad the luxury liner the SS France to begin his triumphant grand tour of the United States. A “master magician of the French novel” (The Washington Post), Echenoz captures the folly of the era as well as its genius, including Ravel’s personal life—sartorially and socially splendid—as well as his most successful compositions from 1927 to 1937. Illuminated by flashes of Echenoz’s characteristically sly humor, Ravel is a delightfully quirky portrait of a famous musician coping with the ups and downs of his illustrious career. It is also a beautifully written novel that’s a deeply touching farewell to a dignified and lonely man going reluctantly into the night.

Młody biolog, przesiadujący w nieskończoność nad swoją pracą, i jego przyrodni brat, pogrążający się w kryzysie psychicznym nałogowy konsument pornografii, uosabiają zdaniem autora dwa skrajne sposoby życia we współczesnej cywilizacji. Życie obu bohaterów i ich matki toczy się w świecie pozbawionym szczęścia i jakichkolwiek innych uczuć. Kiedy obsesje seksualne przywodzą jednego z braci na skraj obłędu, drugi pracuje nad genetycznym modelem nieśmiertelnej i bezpłciowej istoty ludzkiej. Książka łącząca elementy powieści obyczajowej, eseju i science fiction wywołała we Francji istną burzę, a nieprzyznanie jej autorowi nagrody Goncourtów porównywano z odrzuceniem przez jury Podróży do kresu nocy Céline'a.

In "Annihilation," set in a deteriorating France in 2027, Paul Raison navigates a tense political landscape amid cyberattacks while grappling with family dynamics following his father's stroke. Michel Houellebecq infuses his narrative with newfound compassion, blending rage and tenderness in this thought-provoking novel.

Wydana w dzień zamachu na redakcję „Charlie Hebdo” książka przedstawia wizję przyszłości inną niż wszystkie Przed wyborami w 2022 roku życie Fran?oisa wyglądało zupełnie zwyczajnie – jako uznany w gronie specjalistów badacz twórczości Jorisa-Karla Huysmansa wykłada literaturę na Sorbonie. Życie upływa mu monotonnie na pisaniu kolejnych artykułów, prowadzeniu zajęć i przelotnych romansach. Kiedy wybory prezydenckie wygrywa kandydat Bractwa Muzułmańskiego, Mohammed Ben Abbes, Fran?ois musi nieoczekiwanie przystosować się do nowej, obcej rzeczywistości.

Rzucając światło na najpoważniejsze problemy, jednocześnie unikając poważnych stwierdzeń, oraz fascynując się rzeczywistością współczesnego świata, Kundera w "Święcie nieistotności" unika realizmu. Dla tych, którzy znają wcześniejsze dzieła autora, chęć włączenia elementu „nieseriozności” w powieść nie jest zaskoczeniem. W "Nieśmiertelności" Goethe i Hemingway spędzają czas razem, rozmawiając i bawiąc się, a w "Wolności" Véra, żona autora, mówi mu, że chciałby napisać powieść, w której żadne słowo nie byłoby poważne. Zamiast jednak zachować ostrożność, Kundera w pełni realizuje swoje estetyczne marzenie w tej powieści, którą można postrzegać jako zaskakujące podsumowanie całej jego twórczości. To zabawne podsumowanie, zabawny epilog, śmieszny śmiech inspirowany naszą epoką, która jest komiczna, ponieważ utraciła poczucie humoru. Co można jeszcze powiedzieć? Nic. Czytajcie!

Non pas « Pourquoi on meurt ? », mais « Comment on meurt ? ». Que nous mourrions est une chose, que la grande Faucheuse égalise in fine la condition des hommes, puissants ou misérables, ne fait pas l’ombre d’un doute. Mais le dernier combat, l’agonie, est un acte encore socialisé et toujours tabou dans notre société moderne.