Miriam Bunnik Książki

Trypolis, lata sześćdziesiąte dwudziestego wieku.Młodość niespokojnego Michele Balistreriego jest burzliwa jak ghibli, wiatr siekący wybrzeże tumanami pustynnego piasku.Młodzieńcze lata Mikea naznaczają dwie okrutne śmierci, kt�rych przyczyny pozostają tajemnicą, dwie niemożliwe do pogodzenia miłości, udział w spisku przeciwko Kadafiemu i przymierze krwi, kt�re naznaczy nie tylko ciała, ale i dusze czterech przyjaci�ł.Rzym, wrzesień 1982.Młody komisarz Balistreri nocami znieczula się seksem, pokerem i alkoholem, a za dnia bez przekonania prowadzi śledztwo w sprawie śmierci Anity, południowoamerykańskiej studentki zamordowanej dzień po przyjeździe do włoskiej stolicy.

Czy kiedykolwiek starczy nam odwagi, by być sobą? Guido i Costantino, mieszkańcy tej samej kamienicy w Rzymie, prowadzą odmienne życie. Guido, nieśmiały i wrażliwy, wychowuje się w zamożnej rodzinie, pod opieką mamki, z dala od rówieśników i świata. Jego jedynym towarzystwem są książki. Z kolei Costantino, syn dozorcy z sutereny, jest krnąbrny i agresywny, trenuje piłkę wodną, ale w szkole nie odnosi sukcesów. Czuje się odrzucony przez rówieśników z powodu ubóstwa. Mimo różnic, między chłopcami istnieje silna więź, której nie da się zignorować, podobnie jak nie da się uciec przed własną naturą. Z biegiem lat oddalają się od siebie, dojrzewając w różnych miejscach, ale pragnienie drugiego nigdy nie znika. Ich miłość, krucha i tragiczna, towarzyszy im przez życie, od dzieciństwa po dorosłość. Dla niej są gotowi zaryzykować wszystko: związki, poczucie bezpieczeństwa, a nawet osobistą nietykalność. Powieść o zakazanej miłości zmusza do refleksji nad innością i uniwersalnym problemem: dlaczego nie możemy być tym, kim chcemy? To literacka podróż, która ukazuje, że prawdziwy blask kryje się w naszej wyjątkowej odmienności.

Po co dorastamy? Kim się stajemy? Do kogo się upodabniamy? Najnowsza powieść lubianej na całym świecie autorki. Śliczna buzia dziewczynki o imieniu Giovanna uległa przemianie i zaczęła przypominać szpetną twarz złośliwej kobiety. Ale czy naprawdę? A jeśli tak, to w jakim lustrze trzeba się przejrzeć, żeby odnaleźć samą siebie i siebie ocalić? Poszukiwania nowego oblicza, które zastąpi szczęśliwą dziecięcą buzię, toczą się między dwoma spokrewnionymi biegunami Neapolu, które żywią wobec siebie strach i nienawiść: miastem ze wzgórz, które przybrało maskę wytworności, i tym z dołu, kryjącym się za trywialnością i krzykliwością. Giovanna balansuje między jednym i drugim, upada i się podnosi, zdezorientowana, bo tak na dole, jak i na górze nie znajduje ani odpowiedzi, ani ratunku.

Errer de nuit dans les rues désertées de Rome en plein mois d'août. Monter dans le train et espérer trouver quelqu'un à sa place pour l'en chasser avec délectation. Rester sagement assis, pendant que tous les invités se ruent sur le buffet, parce qu'un ami est allé nous chercher à manger. À mi-chemin entre Je me souviens de Perec et La Première Gorgée de bière de Philippe Delerm - mais avec cette petite touche de fantaisie si italienne -, Francesco Piccolo met à nu les plaisirs les plus inavouables, les petits vices et les faiblesses avec lesquels nous avons tous composé un jour. Page après page, le lecteur se laisse submerger par un délicieux sentiment de culpabilité et d'hilarité, le tout mêlé à une insistante impression de vécu ! Francesco Piccolo nous livre un catalogue irrévérencieux, universel, poétique des travers humains ordinaires et de ces moments si particuliers pendant lesquels on ressent, pour une obscure raison, une joie inépuisable, ces Petits moments de bonheur volés. Absolument délicieux.