Igors Šuvajevs Książki

Zigmunds Freids “Ievadlekcijās psihoanalīzē” visiem saprotamā veidā izklāsta savu koncepciju. Šīs lekcijas ir sistemātiskākais viņa mācības izvērsums. Viena lekciju daļa ir Zigmunda Freida lasītās lekcijas Vīnes Universitātē, bet otra ir iedomāta saruna ar lekciju klausītājiem vai lasītājiem, revidējot un precizējot tajās paustās atziņas. Abas daļas šķir arī ievērojams laika intervāls, pirmā lekciju daļa top Pirmā pasaules kara laikā, bet otrā tiek sarakstīta 1932. gadā jau nākamā kara nojautās.

W kwietniu 1919 roku, gdy Freud przystępował do pisania pierwszych kart Al di là del principio del piacere, Europa dopiero co wyszła z konfliktu, który zakończył pewną epokę. Długi, czteroletni okres był dla Freuda czasem poświęceń i rodzinnych zmartwień. Zakończona latem tego samego roku, ta praca stanowi znaczący wysiłek refleksji w świetle pewnych teorii, które pojawiły się w przeszłości i wymagały ogólnej rekonstrukcji. W 1915 roku, w Introduzione al narcissismo, Freud postulował istnienie libido odnoszącego się do samego siebie. Jednak stwierdzenie, że ludzka psychika w określonych warunkach zmuszona jest do powtarzania doświadczeń wyraźnie nieprzyjemnych, skłoniło go do sformułowania, obok dwóch podstawowych zasad przyjemności i stałości, trzeciej zasady – przymusu powtarzania: człowiek skłonny jest w snach i neurotycznych fantazjach przedstawiać już przeżyte traumatyczne doświadczenia. Freud przypisał przymusowi powtarzania znaczenie, które wykraczało poza czysty fakt psychiczny i dążyło do kosmicznego wyjaśnienia.

I.Šuvajevs grāmatā iztirzā filozofa Zigmunda Freida (1856-1939) uzskatus par psihoanalīzi. Viņš ir pirmais, kas veido mīlestības psiholoģiju, kuras pamatā ir izvēle. Z.Freids cenšas to izprast un aprakstīt. Psihoanalīze ir mīlestības māksla