Antonius Jozef Maria Haakman Książki

„Książka poświęcona jest w zasadniczej mierze rozważaniom nad literaturą romantyczną […] w jednym z najbardziej charakterystycznych aspektów – w aspekcie wrażliwości erotycznej. Jest to więc studium o stanach duchowych i osobliwościach obyczajów, ujęte według określonych typów bohaterów i wątków, które powracają z uporem niczym mity zrodzone ze wzburzonej krwi. […] Sądzę, że w żadnej innej epoce literackiej zmysły nie były w sposób bardziej oczywisty podstawowym tematem dzieł wyobraźni. Lepiej więc zbadać tę orientację w jej historycznym rozwoju, niż powtarzać ze słuchu i prawie bez zastanowienia ogólnikowe obwinienia o zmysłowość i perwersję, którymi krytycy tego okresu zazwyczaj kwitowali tego rodzaju zainteresowania twórców." Mario Praz

In dit boek wordt het verhaal verteld van een veldslag die de wereldgeschiedenis heeft veranderd maar niet zo beroemd is als die bij Waterloo of Stalingrad. Velen hebben er zelfs nooit van gehoord. Er vielen ook geen honderdduizenden slachtoffers maar 'slechts' enkele tienduizenden. De gevolgen waren desalniettemin enorm. Nadat de Goten, op hun beurt opgejaagd door de Hunnen, het Romeinse Rijk al geruime tijd dreigden binnen te vallen, wisten zij de Romeinen in 378 een belangrijke nederlaag toe te brengen en hun militaire leider, keizer Valens, te doden. Met deze slag bij Adrianopel, het tegenwoordige Edirne in het Europese deel van Turkije, wordt een reeks van gebeurtenissen in gang gezet die meer dan een eeuw later heeft geleid tot het einde van het West-Romeinse Rijk. Volgens sommigen markeert 'Adrianopel' het einde van de Oudheid en het begin van de Middeleeuwen.

Wybitny esej o tożsamości i historii Europy, a zarazem monografia jednej z najważniejszych rzek starego kontynentu. Dunaj. Rzeka, która należy do wielu narodów, kultur, języków i tradycji w dziele Magrisa zamienia się w metaforę złożonej i wielowarstwowej tożsamości współczesnego Europejczyka. Pisarz przemierza rzekę od źródeł do ujścia, a więc od Niemiec do Rumunii, ale jego opowieść nie jest tylko dziennikiem podróży. Magris mistrzowsko posługuje się esejem, reportażem, szkicem literackim i w istocie tworzy z nich odrębny gatunek. Odwiedzane miejsca są pretekstem do opowiadania historii tych zakątków, ale przede wszystkim zachęcają autora do refleksji nad zaginioną Atlantydą, ową Mitteleuropą zdolną połączyć rozmaite elementy kulturowe z Zachodu i Wschodu w nową spójną całość. Jeśli w ogóle można książkę napisać tak, jak płynie rzeka, to właśnie Magrisowi udało się to w pełni. Niespieszna, dygresyjna, erudycyjna. Arcydzieło.